Spring naar inhoud

HET WARE GEZICHT VAN VERZET



Waar je er een half jaar geleden nog ongemerkt een andere mening op na kon houden, kon je dat na 1 december nog maar moeilijk verbloemen.

De mondkapplicht ging in.
Andersdenkenden werden nu fysiek zichtbaar.
Ze zouden hun ware gezicht moeten laten zien.
Je moest een keuze maken.
Tegen je gevoel en beter weten in meedoen met de rest of stevig in je schoenen gaan staan en je klaarmaken voor de strijd die zou gaan komen.

Velen kozen de makkelijkste weg.
Heel begrijpelijk; het is niet niks om tegen een zogenaamde verplichting in te gaan.
Het is niet niks om door winkelpersoneel te worden aangesproken.
Het is niet leuk om zichtbaar verafschuwd te worden.
Het is niet leuk om niet bij de rest te horen.

LAAT DAT NOU NET ZIJN WAAR DIT HELE GEBEUREN OP BERUST. SOCIALE DRUK.
SOLIDARITEIT.

Zelf had ik niet kunnen denken dat ik het zo lang zonder kap zou volhouden.
Het kostte op 1 en 2 december de nodige energie en zelfs tranen.
Maar op de derde dag van december voelde ik me sterker dan ooit.
Het besef dat we met zijn allen een leugen in stand houden door massaal met iets mee te doen, iets dat niet werkt, hield mijn rug recht.
Wanneer we zo makkelijk toegeven aan leugens en onrecht, waar staan we dan over een half jaar? Dat was mijn redenering telkens weer. Ook wanneer vrienden mij hoofdschuddend vertelden dat ik in mijn eentje het verschil niet ging maken.

Maar ik ben niet alleen! Dat weet ik, dat voel ik.
We zijn bij voorbaat nog niet verloren. Tenminste; wanneer we niet meteen toegeven en maar zeggen dat we het verschil toch niet gaan maken.

Tot zover de mondkap.
We zijn nu bij het volgende punt van zichtbaar verzet aangekomen; onze kinderen.

Waar ligt nu de grens van twijfelaars,stiekeme verzetsstrijders?
Vandaag werd op ons schoolplein voor het eerst een vorm van uitsluiting zichtbaar.
Na 5 dagen “quarantaine” mocht groep 2 weer naar school.

Echter onder één voorwaarde; negatief getest..

Een handjevol kinderen werd door hun ouders opgehaald.
Getest en goed bevonden dus.

De afwezige overige kinderen (ook een handjevol) geven indirect aan dat deze ouders niet meewerken aan het gevraagde advies om te testen.
Ontneem ik nu mijn kind het recht op onderwijs?
Doe ik hiermee mijn kind tekort?
Neem ik nu mijn kind mee in mijn verzet?

Nee, ik neem de verantwoordelijkheid voor de gezondheid van mijn kind.
Ik had gehoopt op een gezamenlijk standpunt als ouders zijnde.
Helaas. Onze overheid maakt ernstig misbruik van de verantwoordelijke mens.
Beide groepen ouders denken het juiste te doen, dat maakt het zo lastig.
De gehoorzame ouders denken solidair te zijn, samen het virus eronder te krijgen.
Hun goedgelovigheid wordt ernstig misbruikt.

De tweedeling is nu zichtbaarder dan ooit.
Het verzet tegen willekeur en waanzin krijgt een gezicht.
Middels onze kinderen; de onschuld zelf.

tekst: Tabitha van Wieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: