Tagarchief: butterflies are free

Vlinders zijn vrij (7) – ER IS GEEN DAARBUITEN DAAR BUITEN

Description: symbol1

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren. Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Lees verder Vlinders zijn vrij (7) – ER IS GEEN DAARBUITEN DAAR BUITEN

Vlinders zijn vrij (6) – Het Hologram

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren. Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Hoe wordt vanuit Het Veld de realiteit gecreëerd?

De meeste kwantumfysici zijn het erover eens dat het erg lijkt op het creëren van een hologram. Met andere woorden, het universum dat wij waarnemen is een ‘hologram universum.’

Als we enkele wetenschappelijke zienswijzen over ‘realiteit’ onder de loep nemen en naar binnen gaan, naar binnen tot aan het allerkleinste, dan zien we op dat ultieme niveau… dat realiteit niet solide is – voornamelijk lege ruimte – en als het enige soliditeit heeft, dan is die eerder om een hologram bij elkaar te houden dan voor materiële, harde, solide realiteit.

Fysicus David Bohm van de Universiteit van Londen, geloofde bijvoorbeeld:

…dat ondanks de schijnbare soliditeit, het universum in de grond een hersenschim is, een gigantisch en prachtig gedetailleerd hologram.

Laten we even stoppen…

Kwantumfysica is in principe een mathematische wetenschap, de meest precieze wetenschap van vandaag als het gaat om wat we zien als onze realiteit.

Kwantummechanica is naar ons idee de meest fundamentele mechanica die er is, de meest precieze mathematische beschrijving van de natuur; deze wiskunde laat zien dat de beweging van objecten onvoorstelbaar is, maar dan in termen van mogelijkheden, niet in gebeurtenissen zoals wij die ervaren.

De wiskunde waarmee de kwantumfysica de ‘natuur beschrijft‘ en daarmee verklaart op welke wijze deze zich aan ons voordoet, is dezelfde wiskunde als waarmee een hologram wordt gecreëerd. Daarom zeggen kwantumfysici dat het universum meer op een hologram lijkt dan op solide werkelijkheid.

We kunnen dus naar een hologram kijken om een ‘holografisch universum’ te begrijpen. Maar eerst wat achtergrondinformatie…

Het hologram is uitgevonden door de Hongaarse fysicus Dennis Gabor, waarvoor hij in 1971 de Nobelprijs voor Fysica kreeg. Pas in 1960, toen de laser werd uitgevonden, werd het hologram werkbaar. Deze wordt nu voor veel toepassingen gebruikt, inclusief creditkaarten en productverpakkingen.

Er zijn drie soorten hologrammen: voor gebruik met lasers en andere voor gebruik met wit licht. Laten we eens kijken naar de basis van het laserproces en een eenvoudig hologram creëren.

Het is een tweedelig proces.

De eerste stap is het afschieten van een laserstraal uit een lasergun, die onmiddellijk wordt gesplitst in twee stralen. De ene helft van de oorspronkelijke straal (de referentiestraal) wordt via via op een plaat met een (blanco) holografische film gericht. De andere helft van de straal raakt een bepaald object, we
erkaatst en gaat daarna richting dezelfde holografische film.

Description: holo1

We zien hierna op de holografische film een holografische afbeelding (patroon); maar nog niet een afbeelding van het object. Op de film zie je een heleboel niets; een onherkenbare wirwar.

Je herinnert je misschien nog een rage uit de jaren negentig met zogenaamde 3D foto’s. Dat waren foto’s waarop je als je normaal keek, niets zag… werkelijk niets. Alleen een wirwar van lijnen en patronen.

Description: 3dpix

Het stukje holografische film uit stap 1 ziet er net zo uit. Er valt niets bekends op te herkennen.

Maar laten we naar stap 2 gaan. Als we nu de referentiestraal van stap 1 nogmaals op de holografische film richten…

Description: holo2

…dan komt ineens het object uit stap 1 te voorschijn. Dit zou het equivalent kunnen zijn van de focusverandering, nodig om de 3D foto te kunnen waarnemen.

Het interessante van de holografische afbeelding van de appel uit stap 2 is, dat die er natuurgetrouw en solide uitziet; zo echt, dat je bijna gaat watertanden en een hap wilt nemen. Maar als je dat zou proberen, zou je hand er gewoon doorheen gaan, omdat er op de plek van de appel niets is.

Een illusie creëren, dat er dingen zijn op plaatsen waar ze NIET zijn, dat is de typische eigenschap van een hologram… Een hologram lijkt ruimte in te nemen, maar als we de hand er doorheen halen, merken we dat die er niet is… Ondanks wat je ogen je vertellen, zal een instrument op de plek van het hologram geen enkele energie of substantie waarnemen. Dat komt omdat een hologram een virtuele afbeelding is, een afbeelding die lijkt te zijn waar deze niet is.

Waarom zeggen kwantumfysici dat we in een holografisch universum leven? Dat lijkt onbegrijpelijk. Want wat we aan kunnen raken en zien lijkt en voelt echt en solide. We kunnen een appel gewoon pakken en opeten; hoe kan die een hologram zijn? Ook zakken we niet door de vloer en kunnen we niet door muren heenlopen (de meeste tenminste niet).

Het antwoord is, dat kwantumfysici niet zeggen dat onze fysieke realiteit een hologram is, maar dat diefungeert als een hologram, omdat de wiskunde om beide te verklaren hetzelfde is.

Maar wetenschappers gaat verder en suggereren nu dat we inderdaad in een hologram leven, wat gebaseerd is op recente experimenten. In 2008 bijvoorbeeld zei Graig Hogan, directeur van Fermilab’s Center for Particle Astrophysics:

Als de resultaten van GEO600 zijn wat ik verwacht, dan leven we met z’n allen in een gigantisch kosmisch hologram.

Het idee dat we in een hologram leven klinkt waarschijnlijk absurd, maar het is een natuurlijk vervolg op onze kennis over zwarte gaten, puur theoretisch. Die bleek verrassent nuttig voor wetenschappers die met theorieën over de werking van het universum worstelen, op het meest fundamentele niveau.

En Dr. Jacob Bekenstein, professor in theoretische fysica aan de Hebrew University van Jeruzalem zegt:

Een verbazingwekkende theorie met de naam Holografisch Principe vertelt ons dat het universum als een hologram is… De fysica van zwarte gaten – immense concentraties van massa – geven de hint dat dit principe mogelijk waar is.

Op dit punt wil ik je vragen om alle vooroordelen uit te stellen en de mogelijkheid te overwegen dat we in een holografisch universum leven, zoals wetenschappelijke resultaten uit de kwantumfysica suggereren. Je hoeft dit niet voor eeuwig te geloven, maar probeer het eens uit, bij wijze van experiment. Ik geef toe dat het een radicale manier van denken is, maar we zijn uiteindelijk op waarheid uit – waarvan het meeste overigens niet erg goed werkte – mogelijk is het tijd voor een radicaler iets.

Het is relatief eenvoudig om in iets dat buiten onszelf ligt het idee van holisme te zien. Wat het ingewikkeld maakt is, dat we niet alleen naar het hologram kijken, maar er een deel van zijn.

Als we aandachtig om ons heen kijken, zijn er voortdurend aanwijzigen en hints waar te nemen over hoe het universum werkt. Ik zal in de loop van dit boek een paar van die hints noemen en ga je een aantal Hollywood films aanbevelen om te bekijken. Nu zul je zeggen: ‘Dat is allemaal fictie; slechts een film,’ en daar heb je gelijk in. Maar fictie en films kunnen hints geven over wat er aan de hand is.

Neem science fiction. In mijn jeugd had je het beeldverhaal Dick Tracy, en Dick had dat ongelofelijke twee-weg-polshorloge-radioding. Ik zeg ongelofelijk, omdat dit in 1950 pure science fiction was. Tegenwoordig is het realiteit.9 Ik zou net als jij honderden technologische dingen kunnen noemen, die eerst in een artistiek medium zijn verschenen en een paar decennia later waarheid werden, waarvan George Orwell’s 1984 en Ayn Rand’s Atlas shrugged goede voorbeelden zijn, helaas.

Daarom hierbij twee korte YouTube video’s om te bekijken om een beter idee te krijgen waar het holografisch concept over gaat en hoe waarachtig een hologram kan zijn.

De eerste is een scène uit de film The thirteenth floor. In deze film lukt het een Duitse geleerde om een volledige hologram te creëren waar je onderdeel van kunt worden, zoals in een totale onderdompelingfilm. Maar de geleerde wordt vermoord en zijn vriend en kompaan (Douglas Hall) wil uitzoeken door wie. Daarom gaat Douglas in de hologrammachine naar het Los Angeles van 1937, waar de geleerde voor hem een aanwijzing heeft achtergelaten over de moord.

De scène laat Douglas’ eerste keer in de hologrammachine zien. Let eens op zijn reactie als hij in het hologram zit en let op zijn verbazing over hoe echt dat lijkt en voelt.

Klik hier voor de video.

De tweede videoclip is uit Star trek: The next generation (Episode 16, 11001001). Omdat het ruimteschip Enterprise voortdurend het universum doorkruist, zoeken ze een manier voor de bemanning om te ontspannen. Daarom wordt het Holodeck gecreëerd, een ruimte waarin hologrammen worden aangevraagd en afgespeeld, ter leringhe ende vermaeck.

In de scène zie je commander Riker die wat tijd wil doorbrengen in New Orleans met het luisteren naar jazz en met interessant publiek. Nogmaals, let op zijn verbazing als een vrouw aldaar bijzonder echt aanvoelt en ruikt.

Klik hier voor de video.

Als dit allemaal mogelijk zou zijn, dan rijst de vraag: Hoe is ons holografisch universum dat wij als een fysiek universum ervaren dan gecreëerd?

Vlinders zijn vrij (2) – MET ELKAAR

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden.   De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.   Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.   voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Lees verder Vlinders zijn vrij (2) – MET ELKAAR

Vlinders zijn vrij (0) – DE METAFOOR VAN HET FILMTHEATER

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Er is een hele radicale manier van denken voor nodig. Maar die is erg radicaal, die is erg moeilijk, omdat we er van uit gaan dat de wereld reeds „daarbuiten‟ is, ongeacht onze ervaring. Maar dat is niet zo. Kwantumfysica is daar heel duidelijk over.
Dr. Amit Goswami

VOORWOORD DEEL EEN

Je dient drie dingen begrijpen voordat we onze reis over de bergen beginnen…

EEN: Hoewel op dit boek een copyright rust, heb je hierbij toestemming om het te printen, te kopiëren, uit te lenen, weg te geven, aan te halen, kortom er mee te doen wat je wilt; behalve het boek geheel of gedeeltelijk te verkopen of er op welke manier dan ook geld aan te verdienen, of om iemand te helpen die er geld aan wil verdienen, hoe dan ook. Het is mijn overtuiging dat de informatie in dit boek ten allen tijde kosteloos beschikbaar moet zijn, voor iedereen die er kennis van wil nemen.

TWEE: Het schijnt dat veel verkenners bij terugkeer naar hun groep, moeilijk te verklaren zaken tegenkomen. Het is inderdaad niet eenvoudig om mensen wat ze niet direct ervaren hebben te laten begrijpen. Daarom zal ik nu en dan citaten uit andere bronnen weergeven. Deze citaten zijn, omdat een bekend persoon hetzelfde heeft gezegd, niet bedoeld om mijn gelijk te halen. Ze zijn toegevoegd om een lastig concept uit te diepen, om een andere kijk te geven in bewoordingen die anders dan de mijne, maar er wel mee in verband staan. Er zijn uitzonderingen, maar de citaten en referenties hebben voetnoten om je in staat te stellen deze bronnen zelf te raadplegen. Klik eenvoudig het voetnootnummer aan; dat zal je naar een actieve internetlink brengen. Via je internetbrowser kun je de internetlink volgen naar de brongegevens. Klik daarna het woord lezen in de eindnoten aan; het zal je naar de laatst gelezen tekst terugbrengen. Probeer het eens bij dit voetnootnummer.1 In de tekst zijn videolinks toegevoegd, om tijdens het lezen te bekijken. Klik daarvoor de gekleurde hyperlink aan. Bij enkele hoofdstukken zijn filmsuggesties toegevoegd. Die zijn niet informatief bedoeld, maar zitten dicht genoeg op het onderwerp, om interessant en aanvullend te zijn, én vermakelijk.

DRIE: Mensen leren het snelst, als ze iets nieuws met iets bekends kunnen vergelijken; vergelijkenderwijs dus.2

Als ik bijvoorbeeld over een nieuwe game wil vertellen met de naam Blat-Blop, dan heb je voordat je eraan wilt waarschijnlijk veel vragen en wil je meer weten. Maar ik kan Blat-Blop niet zomaar aan je uitleggen. De game verschilt totaal van alle andere. Dus wat te doen? Dus vertel ik je dat Blat-Blop zoiets is als voetbal, maar dan zonder bal en zonder doelpalen. Hiermee begin je al te begrijpen waar ik het over heb, hoe gek en onwaarschijnlijk het ook klinkt.

Je stelt je nu waarschijnlijk een groep mannen voor die in shirt en korte broek over een veld heen rennen, wat ze in Blat-Blop ook doen, maar je hebt nog geen idee hoe en waarom. Toen ik je zei dat Blat-Blop op voetbal lijkt, gebruikte ik een vergelijking, om met twee verschillende dingen een nieuwe betekenis te creëren. En dan is er de metafoor.

Een metafoor is een vorm van beeldspraak, om met het ene iets anders aan te duiden en dat dan te vergelijken. Shakespeare bijvoorbeeld zei „Heel de wereld is toneel,‟ en vergeleek als metafoor de hele wereld met een toneel. Een metafoor lijkt veel op een vergelijking, maar dan zonder vergelijkende woorden. We zouden Shakespeare‟s metafoor in een vergelijking kunnen gieten, door het woord zoals er aan toe te voegen: Heel de wereld is zoals toneel.

Aan de andere kant laat een analogie de overeenkomst tussen dingen die verschillend lijken zien; die lijkt daarmee veel op een uitgebreide metafoor of vergelijking. Maar een analogie is niet zomaar een wijze van spreken. Het kan ook een logisch argument zijn: als daarbij twee dingen op een bepaalde manier op elkaar lijken, dan lijken ze op een andere manier ook op elkaar. E

en analogie kan je inzicht geven, door een onbekend geval te vergelijken met een bekend geval. Dan is er ook nog de allegorie, een één-op-één vergelijking of vervanging van iets figuratiefs in literair opzicht. Deze heeft veel weg van een metafoor, maar allegorieën zijn doorgaans subtieler en diepzinniger van opzet, met complete boekwerken en kunst erin verwerkt.

Ik vertel dit alles om twee redenen. Ten eerste ben ik in mijn verklaringen als verkenner, bij moeilijk te omschrijven onderwerpen, gedwongen om vergelijkingen, metaforen en analogieën te gebruiken. Ik zou dan wensen dat er duidelijker bewoordingen waren voor mijn ontdekkingen, zonder al die vergelijkingen, maar die zijn er helaas niet.

Ten tweede heb ik een lichte hersenbeperking (gekke koeienziekte?). Ondanks inspanningen en ijverige studie, in de definities en differentiaties in de verschillen tussen metafoor en een analogie, kan ik nog steeds dat verschil niet zien. Weest daarom gewaarschuwd, zeker leraren Nederlands, dat ik die twee begrippen door elkaar kan halen. Elke mogelijk fout in die richting kan worden toegeschreven aan mijn persoonlijk zwakte op dit punt.

Maak u dan nu gereed voor vele metaforen en analogieën, welke dan ook. Zoals…

Vlinders zijn vrij (5) – Het Veld

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren. Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Zijn elektronen dus beide, golven en deeltjes? Het ene moment reagerend als deeltje en het andere moment als golf?

Toentertijd geloofde niemand hierin. Er moest iets fout zijn dachten ze…

Dus gingen wetenschappers het experiment aanpassen en gingen kijken (met meetapparatuur) hoe een enkele elektron door de dubbele spleten zou gaan en te zien of die wel echt reageerde als golf in plaats van als deeltje.

Description: eye1

Toen ze het elektron gingen observeren, gebeurde er weer iets nieuws. Ze kregen het standaard deeltjespatroon op het schoolbord, dat er net zo uit zag als bij het afvuren van de krijtbolletjes door de twee spleten.

Description: eye2

Dat eenvoudige kijken naar het elektron betekende, dat het elektron reageerde als deeltje in plaats van als golf, en ging daarom slechts door één spleet, niet door beide, en vormde daarmee net zo’n patroon als bij de krijtbolletjes.

Lees verder Vlinders zijn vrij (5) – Het Veld

Vlinders zijn vrij (4) – DE BIBLIOTHEEK

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren. Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

DE BIBLIOTHEEK

Wat ik nog niet heb gezegd is dat er achterin het theater drie deuren zijn. Op de ene staat Heren, op de andere Dames en op de derde staat: Bibliotheek en is nooit op slot.
En bij die deuren staan de groepen. Toen ik begreep dat de groep waartoe ik behoorde niet leverde wat deze beloofde en mijn lidmaatschap wilde beëindigen, ging ik de bibliotheek binnen en ging lezen, op zoek naar nieuwe inspiratie en hoop. Ik heb al over de tijd die ik aan titels en auteurs spendeerde verteld, het bestuderen van teksten van diegenen die groepen hadden opgericht en die leidden, me de moeite besparend aan al die groepen deel te nemen om hun inconsistentie en tegenstrijdigheden te ontdekken.
De meest boeken in de bibliotheek zijn het noemen niet waard, tenminste niet hier. Maar tijdens het lezen ontdekte ik wel belangrijke informatie die zeer de moeite waard is en absoluut noodzakelijk voor iedereen die zijn realiteit wil veranderen.
Daarom ga ik een grote sprong maken, van filosofie en religie naar wetenschap, van metaforen en analogieën naar nuchtere, harde wetenschappelijke experimenten. Het onderwerp is de kwantumfysica en wat daaruit bekend is geworden (en verkeerd begrepen): het Holografische Universum. Monumentale ontdekkingen van de laatste decennia die letterlijk alles van wat we over ons fysieke universum wisten op zijn kop zet.

Lees verder Vlinders zijn vrij (4) – DE BIBLIOTHEEK

Vlinders zijn vrij (3) – WAT IS ER MIS MET DIT BEELD?

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een \nkijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren. Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

WAT IS ER MIS MET DIT BEELD?

Vrijwel alle Volwasmensen hebben zich bij een of andere groep in de achterzijde van het theater aangesloten; elk daarvan probeert te ontdekken hoe ze hun realiteit kunnen veranderen, meestel met een leider die richting geeft aan volgelingen, met regels en richtlijnen. Elke Volwasmens hier voelt op zijn minst een minimum aan zelfverantwoordelijkheid; sommige groepen geven zelfs lipservice aan ‘individuele verandering,’ hoewel het grote doel nog steeds op hen is gericht, op zij daar die doorgaan met het betrekken van mensen bij hun films met pijn en lijden.

Maar zoals eerder gezegd, is een leven als Volwasmens geen slecht leven; er kunnen als lid van een of meer groepen verbluffende resultaten worden bereikt.

Het is bijvoorbeeld mogelijk om de inhoud van de 3D films, waar je nog steeds in bent ondergedompeld, lichtelijk met leringen uit die groep te veranderen. Een Volwasmens ziet soms meer dan anderen.

Het is ook mogelijk dat de films niet veranderen, maar dat je beter met het pijn en het lijden, veroorzaakt door de films, om kunt gaan, door middel van technieken. De ene Volwasmens gaat hier beter mee om dan een andere.

Lees verder Vlinders zijn vrij (3) – WAT IS ER MIS MET DIT BEELD?

Vlinders zijn vrij (1) – PLATO’S GROT

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

PLATO’S GROT


Stel dat je een heel leven zittend doorbrengt in een stoel in een filmtheater. Het is er donker zoals in alle filmtheaters, maar je voelt… Nee, wacht. Voordat we daarheen gaan… Er is een beroemde allegorie met de naam Plato‟s grot, uiteraard geschreven door Plato. Het is een denkbeeldige conversatie tussen Plato‟s leraar Socrates en Plato‟s broer Glaucon en in essentie gaat die als volgt… Socrates vraagt Glaucon zich een grot voor te stellen met gevangenen, in onbeweeglijke ketenen sinds hun jeugd.

Niet alleen werden armen en benen op hun plaats gehouden, ook hun hoofden zaten vast, zodat ze alleen de tegenover liggende wand konden zien. Achter de gevangenen is een groot vuur en tussen het vuur en de ruggen van de gevangenen bevind zich een wandelpad. Over dat wandelpad lopen mensen met vee, dus tussen het vuur en de ruggen van de gevangenen, en dat vuur werpt schaduwen op de wand voor de gevangenen.

De gevangenen zien alleen die schaduwen maar weten niet dat het slechts schaduwen zijn. Er komen ook echo‟s vanaf de wand, door de geluiden op het wandelpad. De gevangenen horen alleen de echo‟s, maar weten niet dat het echo‟s zijn. Socrates nu vraagt aan Glaucon of het niet redelijk is aan te nemen, dat de gevangenen denken dat schaduwen echt zijn en dat de echo‟s echte geluiden zijn, en niet alleen maar reflecties van de werkelijkheid, omdat die het enige zijn wat de gevangenen ooit gezien en gehoord hebben.

Lees verder Vlinders zijn vrij (1) – PLATO’S GROT

Vlinders zijn vrij – Introductie

Vlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit. Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden.   De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.   Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.   voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

INTRODUCTIE

Sweet freedom whispered in my ear You’re a butterfly And butterflies are free to fly Fly away, high away, bye bye
~ uit Someone saved my life tonight, muziek: Elton John, tekst: Bernie Taubin
Sjors had een probleem. Hoewel hij het aardig voor elkaar had, was Sjors ongelukkig. Er was iets wat hem dwars zat, vond zijn leven saai en eentonig, had een hekel aan zijn baan en zou waarschijnlijk gauw worden ontslagen vanwege de economische recessie. De relatie met zijn vrouw werd er niet beter op, zag geen kans meer om aansluiting bij zijn kinderen te vinden, had een leven dat bestond uit werken, eten, tv kijken en slapen, kon zijn echte vrienden op één vinger tellen, en zag geen kans om daarin iets te veranderen of te verbeteren. Maar dat was niet Sjors‟ grootste probleem. Hij maakte zich zorgen over zijn slaapwandelen. Op een nacht dat hij slaapwandelde, viel hij in een diepe kuil. Toen hij daarvan wakker werd, lag hij op de bodem met alleen zijn pyjama aan, en er was daar niets, behalve hij. Hij keek naar boven en zag de komende dageraad en een paar boomtakken die over de rand van de kuil heen staken. Het was voorjaar; de kilte hing nog in de lucht. Hij zag niemand, maar hoorde wel stemmen. Hij moest die kuil uit, maar de wanden waren stijl, glibberig en hoog en er was niets om mee omhoog te klimmen. Bij elke poging viel hij terug op de bodem, gefrustreerd. Hij begon om hulp te roepen. Plotseling verscheen het gezicht van een man; die keek op hem neer vanaf de opening. „Wat mankeert eraan?‟ vroeg de man. „Oh, gelukkig,‟ riep Sjors. „Ik zit hier opgesloten en kan er niet uit!‟ „Ik zal je helpen,‟ zei de man. „Hoe heet je?‟ „Sjors.‟ „Achternaam?‟ „Zimmerman.‟ „Met één of twee n‟s op het eind?‟ „Een.‟ „Ik ben zo terug.‟

Het gezicht verdween en Sjors vroeg zich af wat er zo belangrijk was aan de spelling van zijn naam, maar de man kwam terug. „Je hebt geluk Sjors! Ik ben miljonair en ik voel me gul vanmorgen.‟ De man liet een smal strookje papier uit zijn hand in het gat vallen; het zweefde langzaam naar beneden. Sjors ving het op en keek weer omhoog, maar de man was verdwenen. Sjors staarde naar het strookje. Het was een check van duizend Euro, op zijn naam. „Wel verdraaid! Waar moet ik dat hier aan uitgeven?‟ dacht hij. Hij vouwde het op en stak het in zijn pyjamazak. Hij een ander naderen. „Help me asjeblieft,‟ riep Sjors richting de opening. Er verscheen een tweede mannengezicht, met gevoel zo leek het. „Wat kan ik voor je doen mijn zoon?‟ Sjors zag het priesterboordje van de man. „Vader, help me uit deze kuil asjeblieft .‟ „Mijn zoon…‟ De stem was zacht en vriendelijk. „Ik heb een mis op te dragen over vijf minuten, dus kan je nu niet helpen. Maar we zullen vandaag voor je bidden.‟ Daarop haalde hij iets uit zijn zak. „Hier, dit zal je helpen‟ en hij liet een boek in de kuil vallen voordat hij wegging. Sjors raapte de Bijbel op, keek ernaar en probeerde te bedenken hoe deze hem zou helpen. Maar hij gaf het op en schoof het aan de kant. De volgende passant was een vrouw. Toen ze begreep wat Sjors wilde, haalde ze biologische groenten te voorschijn en vitamine- en kruidensupplementen. „Eet alleen deze,‟ zei ze. Sjors stapelde ze op, op de Bijbel. Er stopte een rondreizend arts die een paar flessen proefmedicijn doneerde; hij moest die deze week nog aan de man zien te brengen. Een advocaat kwam langs die adviseerde de stad aan te klagen, omdat er geen hek rond het gat was aangebracht. Die liet zijn businesskaartje achter. Een passerende politicus beloofde een wetsvoorstel in te dienen om slaapwandelaars beter te beschermen, als Sjors maar op hem stemde bij de komende verkiezingen, als hij eenmaal uit zijn kuil was gekomen. Sjors was er maar bij gaan zitten, een beetje rillerig door de kilte en begon de hoop te verliezen dat iemand hem nog zou helpen uit de kuil te komen. Hij voelde zich hulpeloos, eenzaam en angstig. Hij schoof de kruiden aan de kant, pakte een organische banaan en nam een hap. „Ik kan je helpen eruit te komen!‟ Hij hoorde een overtuigende, krachtige vrouwenstem. Hij twijfelde… Herkende hij die stem? Had hij haar op tv gezien? „Je hoeft alleen maar je negatieve gedachten op te geven, leer visualiseren en gebruik de wet van aantrekking.‟ „Maar dat doe ik al de hele tijd. Ik probeer iemand aan te trekken die me uit deze kuil haalt!‟ protesteerde Sjors. „Je doet het waarschijnlijk nog niet goed,‟ was het antwoord. Ze liet een dun schijfje vallen dat lande voor Sjors zijn voeten. Sjors riep: „maar… wacht!‟ Maar er was niemand meer om te antwoorden.

Hij pakte de dvd op, nog in de krimpfolie en bekeek het hoesje. The teachings of Abraham master course DVD program. „Je zou op zijn minst een dvd speler mee kunnen brengen,‟ zei hij in zichzelf en tegen niemand in het bijzonder. Na korte tijd kwam een Zen Boeddhist langs die in lotushouding naast de kuil ging zitten en die Sjors wel wilde leren hoe te mediteren. „Als je maar lang genoeg mediteert,‟ zei de Meester: „zul je je beter gaan voelen in je kuil. Wie weet zul je jezelf eens naar buiten kunnen leviteren over een paar levens.‟ Sjors zag zichzelf al voor eeuwig in de kuil zitten, toen hij weer een stem hoorde. „Kun je wat opzij gaan?‟ Sjors keek op. „Wat?‟ „Kun je een stukje opzij gaan, uit het midden van de kuil?‟ Sjors stond op en deed en stap achteruit. „Waarom?‟ wou hij vragen, toen een man in de kuil sprong en vlak voor Sjors neerkwam. „Ben je gek geworden?‟ riep Sjors toen de man overeind krabbelde en zich afklopte. „Nu zitten we samen in deze kuil. Had je niet een touw of een ladder kunnen aanreiken?‟ De man keek hem vriendelijk aan. „Die werken niet.‟ „Hoe weet je dat?‟ vroeg Sjors verwonderd. „Omdat ik dit eerder heb meegemaakt en de weg naar buiten weet.‟
* * *
Ik neem aan dat je ook hulp zoekt, anders zou je dit boek niet lezen. En dat er iets mis is met je leven dat je wilt veranderen. Daarom ben ik bij je in jouw kuil gesprongen; niet omdat ik daar behoefte aan heb of me verplicht voel te helpen. Anderen helpen kan namelijk een valkuil zijn waar je in gevangen kunt raken. Ook heb ik niet de ambitie een leraar te worden – niet van jou, noch van anderen – of een goeroe, mentor, of coach, of iemand die pretendeert alle antwoorden te weten. Zie me als je wilt als een soort scout, een verkenner, die de taak heeft vooruit te gaan om een weg over de bergen te vinden, een pad dat ook anderen kunnen volgen, dat veilig en begaanbaar is. Ik ben niet de enige verkenner en beweer ook niet het uiteindelijke doel gevonden te hebben. Maar ik ben de enige die deze weg heeft genomen, die effectief en veilig genoeg is om door te vertellen. Ik heb op mijn reis radicale gebieden verkend en een hoop gegevens verzameld, over paden die werken en paden die niet werken, waar anderen iets aan hebben. Dat is de reden van dit boek, om informatie door te geven. En er zijn anderen – niet veel, slechts enkele – die gaan waar ik ben gegaan. Misschien ben je een van hen. Je hebt me ingehuurd als scout (of je dit beseft of niet), maar één ding moet je weten: het maakt me niet uit wat je van dit boek vindt of wat je ermee doet. Neem het of verwerp het. Mijn enige taak, én genoegen, is om aan je door te geven wat ik ben tegengekomen. Dus spring ik bij je in je kuil, omdat het me vreugde geeft en omdat het in overeenstemming is met wat het universum op dit moment voor me in petto heeft.

Maar misschien wil je mij niet in jouw kuil. Denk hier goed over na. Als je blijft lezen, komt er een moment waarop er geen weg terug is. Het is, om metaforen te gebruiken, als het beklimmen van de Mt. Everest. Het kan een moeilijke tocht worden, fysiek en emotioneel en het duurt even. Zoals gezegd, ik ben nog niet aan de top, maar die komt in zicht. Ik ben al even onderweg, maar voel nu al meer waardering, vreugde, vrede, en sereniteit dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik ben er zeker van – en bevestigt door verslagen van andere verkenners – dat de aankomst op aan top absoluut de moeite zal zijn. Ik weet niet of je de hele tocht wilt afmaken. Ik zal je laten weten als we dat punt naderen, het punt waarna je alleen nog maar door kunt gaan en niet meer terug. Maar je kunt ook beslissen je kuil helemaal niet te verlaten. Als dat zo is, hou dan nú op met lezen. Er is niets mis met blijven waar je bent. Je zult genoeg geld, organisch voedsel, een boek, een dvd en kruiden hebben om je bezig te houden en je te vermaken. De keus is aan jou.

Vlinders zijn vrij (36) – DE TOEKOMST

DE TOEKOMST

Vraag: Ik meende in hoofdstuk zevenentwintig gelezen te hebben dat tijd niet bestaat. Waarom noem je dit laatste hoofdstuk dan ‘De Toekomst?’

Antwoord: Je hebt gelijk. Maar in hoofdstuk twintig heb ik gezegd: ‘Ik heb mijn dromen;’ en dat doe ik graag – een beetje dromen over de toekomst – zolang ik maar niet aan de vervulling gehecht raak.

Zo tegen het einde van de coconfase begin je rimpelingen in de universele oceaan te zien, beweging in deomgevingstemplate; het is dan in zijn algemeenheid leuk om te speculeren waar die rimpelingen heen leiden. Zo zijn er een paar rimpelingen waar ik bij wil stilstaan voordat ik dit boek beëindig, omdat het me fascineert.

De eerste rimpeling die ik zie is een van drama en conflict, van pijn, lijden, oorlog en geweld, dat die wereldwijd toenemen, ondanks of misschien dankzij, zoals ik in hoofdstuk achttien heb uitgelegd, de weerstand ertegen van al die vredesactivisten. De ontwikkelde landen zijn er nog niet zo door getroffen, maar raken er door het steeds chaotischer wereldwijde economische systeem wel bij betrokken.

Het dagelijkse nieuws bevat steeds meer oorlog, geweld en natuurrampen. Steeds meer werkelozen wereldwijd, meer honger, meer thuislozen, meer die geen idee hebben hoe zijzelf en hun families zullen overleven. Meer economieën die falen, regeringen die omvallen of problemen hebben en meer theorieën over dit alles die in de berm belanden.

Voor mij is dit alles echter niet meteen een slecht iets. Het zou een massale exodus uit het filmtheater op gang kunnen brengen met grote aantallen Spelers die zich in de tuin verzamelen om van de Boom des Levens te gaan eten. Met andere woorden: de duimschroeven worden nóg vaster aangedraaid, het rubber nóg verder uitgerekt en de situatie nóg slechter, totdat meer en meer Kindmensen uit hun stoelen zullen opstaan en zullen schreeuwen: ‘Weworden hier doodziek van en doen niet langer mee.’ Steeds meer Volwasmensen zullen ontdekken dat de achterkant van het theater ook niet werkt en de deur  daar zullen vinden. Vaak moet het eerst erger worden voordat het beter wordt.

Maar ik ben eerder te optimistisch geweest en ben er dus niet zeker van. Zoals Alan Shore zei in een slotpleidooi in de tv serie Boston Legal:

Toen de aanwezigheid van massavernietigingswapens niet waar bleek, verwachtte ik dat het Amerikaanse volk zou opstaan. Maar dat deden ze niet. Toen daarna de Abu Ghraib martelingen aan het licht kwamen en bleek dat onze regering daarin participeerde en een rol speelde – het kidnappen van mensen en aan regimes overdragen die gespecialiseerd zijn in marteling – was ik er zeker van dat het Amerikaanse volk van zich zou laten horen. Maar het bleef stil.

Toen kwam het nieuws dat we duizenden zogenaamde van ‘terrorisme’ verdachten gevangen hielden zonder vorm van proces, zelfs zonder recht op een gesprek met hun aanklagers. Hier zouden we toch zeker geen genoegen mee kunnen nemen. Maar deden het wel.

En nu is ontdekt dat de Executive Branch op massale schaal illegaal heeft gehandeld bij het aftappen van eigen burgers, u en mij; en ik troostte mezelf met de gedachte dat eindelijk, eindelijk het Amerikaanse volk hier genoeg van zou krijgen. Klaarblijkelijk niet dus.

Áls dan het volk van dit land heeft gesproken, dan is de boodschap: ‘We gaan ermee akkoord, met marteling, met illegale huiszoekingen en inbeslagnemingen, met illegale afluisterpraktijken, met gevangenschap zonder proces, met welk proces, oorlog of valse voorwendsels dan ook. Wij als burgers voelen ons niet beledigd. Er zijn op universiteitscampussen geen demonstraties; er zijn geen duidelijke indicaties dat jongeren het hebben opgemerkt.’1

Dat jongeren niet hebben gedemonstreerd is misschien een goed teken. Mogelijk realiseren ze zich datverandering niet werkt en ze de futiliteit van weerstand inzien, het zinloze van deelname aan groepen achterin het filmtheater, de ongebreidelde contradicties en inconsistenties van alle oordelende geloofssystemen.

Misschien zijn jongeren gewoon verdoofd, doodziek van het hele gedoe, zonder enig idee wat te doen, met nog geen idee van een vruchtbaar alternatief op het verouderde en inaccurate model van het filmtheater. Misschien zijn ze aan dit Mensenspel toe.

In hoofdstuk eenentwintig heb ik gevraagd: ‘Hoeveel pijn en lijden, inperking en restrictie moet er komen voordat miljoenen Spelers overstag gaan en begrijpen dat het hun oordeel en weerstand is die dat alles veroorzaakt, dat ze de onechte kennis en egolagen die deel van het filmtheater uitmaken gaan verwerken?’

Rimpeling nr.1 lijkt me dus in de richting van meer pijn en lijden te wijzen en vertelt me dat de achtbaan de top van de eerste klim nadert en de toestand in het filmtheater pas echt hevig wordt.

Rimpeling nr.2 gaat in tegenovergestelde richting en toont tekenen dat steeds meer Spelers uit hun droomstaat ontwaken, of op zijn minst ontwaken binnen hun droomstaat.

Herinner je nog wat ik zei over een template (of matrix) voor de aardse omgeving, in hoofdstuk vierentwintig? Laten we eens wat speculeren over die template, hoe met de tijd zou kunnen veranderen…

Weet je nog van Het Veld?

Een veld met alle mogelijkheden.2

Aan het universum ligt een enkel universeel veld van intelligentie ten grondslag… de basis van alle natuurwetten, alle fundamentele energieën, alle fundamentele deeltjes, alle wetten die het leven besturen, op elk niveau van het universum.3

Wat we als materie zien kunnen we niet verklaren… tenzij we aannemen dat deze materiedeeltjes op een of andere manier voorkomen uit deze gedachtegolfpatronen. 4

Een Oneindige Ik maakt gebruik van dit Veld en kiest daaruit bepaalde golffrequenties om daarmee de holografische ervaringen voor een Speler te creëren.

Description: ii2

Om niet ieder keer auto’s, gebouwen en brievenbussen, maar ook niet sterrenstelsels, zonnestelsels en planeten te hoeven creëren, gebruikt het een template uit Het Veld met de naam Omgeving, als basis voor de set van de totale onderdompelingfilm. Het voegt daar voor zijn individuele Speler unieke aspecten aan toe. Daarna wordt dit hologram naar het brein van de Speler gedownload.

Ook heb ik het over het brein van de mens gehad die deze holografische golffrequenties uit Het Veld ontvangt en vertaalt in ‘fysieke realiteit,’ zoals een radio geluidsgolven omzet naar muziek en geluid en waar de Speler in beeld komt. Laat me dit uitleggen…

Een radio kan een bepaald bereik aan frequenties opvangen en in muziek vertalen. Het bereik van AM is van 535 tot 1605 kHz en het FM bereik is meestal van 88 tot 108 MHz; dat kan van land tot land verschillen. Uiteraard zijn er buiten deze bereiken meerdere frequenties, maar die kan een radio niet meer opvangen.

Voor mensen geldt dit ook; ons gehoor heeft voor geluidsfrequenties een beperkt bereik. Honden en dolfijnen bijvoorbeeld horen andere geluidsfrequenties dan wij.

Het is wetenschappelijk komen vast te staan dat ons brein een groter bereik aan frequenties opvangt dan wij waarnemen. Michael Weliky van de universiteit van Rochester leidde een onderzoek waarbij werd geconcludeerd dat zeker 80% van de door ons ontvangen frequenties ‘op slot gaan’5 en niet worden waargenomen.

Afgezien van het bereik aan frequenties dat een mensenbrein uit Het Veld zou kunnen ontvangen, is het duidelijk dat we er maar een klein deel van waarnemen. En door wat wordt dit bereik aan frequenties bepaald? Door de oordelen en angsten die in de eerste helft van het Mensenspel worden gevormd. Hieruit volgt dat deomgevingstemplate uit Het Veld, die een Oneindige Ik naar ons download, wordt gelimiteerd door het frequentiebereik van de Speler, op basis van zijn oordelen en angsten.

Ik wil het nog eens voor een derde keer herhalen omdat het zo belangrijk is:

Onze oordelen en angsten beperken het frequentiebereik dat onze Oneindige Ik uit Het Veld naar ons download en daarmee beperken we de holografische ervaring die wij waarnemen.

 Dit wordt door de gekleurde brillenglazen van Dr. Bruce Lipton met de angst en liefde afbeeldingen goed gedemonstreerd.6

Met dit in gedachten wil ik eens naar het frequentiebereik van onze huidige omgevingstemplate kijken, hoewel het gewaagd is vanwege de analogie met de radio. Voordat we daarmee beginnen wil ik benadrukken dat er geengoede of foute frequenties zijn; bij hogere of lagere frequentiewaarden is de ene niet beter of slechter dan de andere. De muziek op 91.4 is niet beter dan die op 104.7. Het is slechts een andere frequentie met een andere inhoud. Bij jou heeft de ene soort muziek misschien meer voorkeur dan een andere, maar dat maakt die niet beter.

Om geen oordelen aan frequentiegetallen te koppelen, heb ik met opzet de volgende grafieken omgedraaid en is die anders dan je verwacht. Deze is nu meer in overeenstemming met onze achtbaananalogie, waarbij met het toenemen van de hoogte ook de ervaringsinperking toeneemt.

Oké, laten we er eens van uitgaan dat het totale frequentiebereik in Het Veld voor een Oneindige Ik van 0 tot 2000 gaat…

Description: loe1

 

De hedendaagse Speler kan maar een deel van dat frequentiebereik ontvangen (500-1800), vanwege zijn oordelen en angsten…

Description: loe2

Als we het frequentiebereik van alle Spelers op Aarde in een grafiek uitzetten, dan krijgen we iets wat hierop lijkt…

Description: bell

 

…met erg weinig ervaringen van totale vreugde en overvloed (wat het onbeperkte benaderd); er zijn ook maar weinig ervaringen met catastrofale rampen en plagen (volledige inperking); en een meerderheid met deomgevingstemplate die een bereik heeft van schoonheid, zonsondergangen, vreugde en liefde tot oorlog, geweld, misbruik en angst.

Ik vindt het interessant om het frequentiebereik van de omgevingstemplate in mijn hologram in de gaten te houden en op veranderingen te letten. Zoals ik al zei, lijkt het erop dat oorlog, geweld, misbruik en angst toenemen. Het aantal mensen dat met pijn en lijden te maken krijgt lijkt in verhouding tot vroegere templates over de laatste vijftig jaar dramatisch toe te nemen. Dat vertelt me dat steeds meer eerste helft Spelers een hoogtepunt in inperking naderen en dat steeds meer Oneindige Ikken zich opmaken voor de Spelers die de tweede helft gaan betreden.

Ben ik duidelijk? In plaats van het toenemende aantal doden te veroordelen, door natuurrampen, financiële rampen en smeltende gletsjers als slecht te beoordelen, kan het ook een indicatie zijn dat de inperkingen hun hoogtepunt bereiken waardoor meer Spelers de tweede helft van het Spel zullen betreden; zoals dat stuk rubber waar ik het over had, dat net zover wordt uitgerekt tot die scheurt.

Hoe kunnen we in de omgevingstemplate een ander frequentiebereik bereiken? Door op spelersniveau de oordelen en angsten los te laten. We hebben met de vrije wil de mogelijkheid daartoe; daarmee zal het waargenomen frequentiebereik van de omgevingstemplate verschuiven en daarmee het frequentiebereik voor onzeOneindige Ikken in onze hologrammen, van deze…

Description: loe2

…naar deze…

Description: loe3

 

Je zult opmerken dat in dit nieuwe bereik, oorlog, geweld, misbruik en angst niet langer voorkomen. Ze bestaan nog wel, zoals alle frequenties, maar we ervaren ze als individuele Spelers niet meer.

Dit is wat er gebeurt als Spelers in hun coconfase vooruitgang boeken en als ze Roberts Proces en spirituele autolyse uitvoeren; het loslaten van oordelen en angsten en daarbij het afstrippen van egolagen; daarmee worden binnen hun hologram de inperkende ervaringen uit het filmtheater afgestopt.

Aan de andere kant van het spectrum gaan we dan meer schoonheid ervaren, meer zonondergangen, vreugde en liefde, op weg naar oneindige vreugde en overvloed.

Het heeft geen zin om, zoals sommige leraren suggereren, ‘nieuwe informatie’ naar Het Veld te zenden om zo nieuwe frequenties te creëren. Het Veld bevat al per definitie deze informatie en mogelijkheden. Bovendien creëren wij als Spelers niets. Het aantal DNA strengen hoeft voor het waarnemen van deze frequenties niet te veranderen; ook is het bereiken van verlichting niet nodig of het eten van biologisch voedsel of meditatie of wat dan ook. Het enige wat nodig is, is het loslaten van de oordelen en angsten; zij bepalen het frequentiebereik in de eerste helft.

De grote vraag is nu: ‘Wat als een groot aantal Spelers het filmtheater verlaten en hun cocon ingaan, hun oordelen en angsten loslaten en dit nieuwe frequentiebereik gaan waarnemen?’ Wat zou daarvan het effect zijn op de omgevingstemplate in Het Veld?

Met andere woorden, wat zou het effect zijn als grote aantallen Spelers transformeren in vlinder? Zou de grafiek er dan zo uitzien?

Description: bell1

De Britse bioloog Rupert Sheldrake heeft een theorie met de naam ‘morfische resonantie’ of ‘morfisch veld.’7

Die theorie zegt dat als er voldoende leden van een bepaalde soort hetzelfde gedrag vertonen, als er een kritische massa wordt bereikt, dan wordt nieuw gedrag snel en automatisch via ‘morfische resonantie’ naar de gehele soort overgebracht.

 

De term ‘morfisch veld’ is algemener in betekenis dan morfogenetisch veld en omvat allerlei organisatievelden naast die van morfogenesis; de organisatievelden van dierlijk en menselijk gedrag, van sociale en culturele systemen en van mentale activiteit kunnen alle als morfische velden worden gezien die een inherent geheugen bevatten.8

 

De theorieën van Sheldrake zijn door de meeste biologen hevig bekritiseerd, vele jaren lang. Enkele kwantumfysici echter ondersteunen Sheldrakes hypothese en zelfs David Bohm suggereerde dat die in de pas liep met wat hij de impliciete en expliciete orde noemde. 9

Door het zelf testen en uitproberen van dit model weet ik dat een individuele Speler invloed heeft op het frequentiebereik van zijn Oneindige Ik, voor zijn holografische ervaringen. Dat heeft alles te maken met het loslaten van oordelen en angsten en het afstrippen van egolagen.

Ik vraag me dus af…

Als meer en meer Spelers hun cocon ingaan, zal dan het transformatieproces voor iedere nieuwe generatie sneller verlopen en gemakkelijker worden?

Zal er dan een kritieke massa worden bereikt waarbij alle Spelers op Aarde automatisch het filmtheater uitlopen en hun cocon ingaan?

Zou dan de Aarde, zelf een Speler, niet langer een filmtheater nodig hebben en aan een geheel nieuw Spel beginnen?

Dit was rimpeling nr.2.

Ik hoop er nog lang genoeg bij te zijn om dat mee te mogen maken.

 

EINDNOTEN

 

  1. Shore, Alan, slotpleidooi in tv serie Boston Legal, uit 2006, Stick it – Verder lezen
  2. McTaggert, Lynne, The Field: The quest for the secret force of the universe – Verder lezen
  3. Hagelin, John, What the bleep!? – Down the rabbit hole – Verder lezen
  4. Wolf, Fred Alan, Ibid. – Verder lezen
  5. Schirber, Michael, Only using part of your brain? Think again – Verder lezen
  6. Lipton, Bruce, Biology of perception – Verder lezen
  7. Sheldrake, Rupert, A new science of life: The hypothesis of morfic resonance – Verder lezen
  8. Sheldrake, Rupert, The Presence of the past: morphic resonance and the habits of nature, p. 112 – Verderlezen
  9. Lemley, Brad. Heresy – Verder lezen

 

Lezers worden uitgenodigd over dit boek een recensie te schrijven of het te becommentariëren. Een Engelstalige audioversie is kosteloos te downloaden op:

ButterfliesFree.com

 

Description: dutch coverVlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit.

Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.

Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.

 

Voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij