Tagarchief: simulatie

Flat Earth deel 1 – ruimtevaart films ✅

vlakke aardeIn dit eerste artikel komt de ruimtevaart aan bod. Want als de Aarde vlak is dan is ruimtevaart iets van een probleem. Op zijn minst zouden de officiële instanties hier wat van moeten weten weten.

Maar zoals in andere artikelen aangehaald geloof ik dat ons veel verborgen gehouden wordt door deze instanties. Zoals de maanlandingen die eigenlijk voor de techniek van die tijd onmogelijk zouden zijn geweest , vooral in combinatie met het doorkruisen van een sterke stralingsgordel buiten de aarde, De van Allen gordel.

Astronauten zouden als het ware door een soort magnetronstalling heen moeten om in de ruimte te komen. Maar geen van de astronauten die naar de maan gingen hebben hier ooit over geklaagd. Maar de bemande missie naar mars kan volgende NASA nog niet doorgaan omdat het probleem met de straling nog niet is op gelost.  Waarom toen geen probleem en nu wel

Op zich natuurlijk geen aanwijzing voor een vlakke aarde maar wel vreemd genoeg om over na te denken.  Maar wat aangeeft dat er echte een probleem is met het hele ruimtevaart verhaal is dat er nooit een echte film gemaakt is over de maanlandingen.

Hollywood pakt alles aan om te verfilmen, behalve de maanlandingen.   Er zijn wel veel films gemaakt over fantasie ideeën zoals : Starr Wars, Star Trek, Aliens, battlestar Galactica. Maar er zijn er veel meer misschien wel honderden die op dit thema gebaseerd zijn.

star trek battlestar Galactica Aliens

 

 

 

 

 

Er is een tweede groep films dat wat meer gebaseerd zijn op de werkelijkheid, waarin een situatie geschetst wordt die in deze tijd reëel zou zijn. Dit zijn er veel minder maar toch nog wel een flink aantal denk hierbij aan :  Red Planet, Gravaty en 2001 a space odyssey

2001 a space odyssey redplanet1gravity-movie-poster-closeup

Deze films benaderen meer de situatie zoals die volgens de techniek nu mogelijk zouden zijn. Maar het onderwerp maanlanding wordt in dit soort film ook maar weinig aangepakt.   Al hier voor genoemde films benadrukken allemaal het “globe” model universum.

Daarom is het zo vreemd dat er bijna geen films zijn waarin de maanlandingen aan bod komen. Tenslotte de grootste menselijke prestatie ooit.

Er zijn er maar een paar die over dit onderwerp gaan. De eerste is Apollo 13. De missie die mis ging en op miraculeuze manier weer terug kwam op Aarde.  Maar wat niet in beeld kwam is natuurlijk de landing op de maan omdat deze missie mis ging.

Een andere film is “the right stuff” , een film over de voorbereidingen van de maan missies. Hierin is te zien wat de astronauten moeten doen en de competitie die er tussen hen is om mee te mogen doen in de maan missies. Er is veel van de trainingen te zien maar de film stopt wanneer de echte reis naar de maan plaatst vindt.  Ook hier dus geen beelden van mensen op de maan.

De derde en laatste is een vreemde eend in de bijt en heet Capricorn One. Deze film gaat juist over het in scene zetten van een fake maanlanding.   Maar verder zijn er geen films gemaakt over de maanlandingen. terwijl Hollywood geen gelegenheid onbenut laat om alles op film uit te brengen en ook nog eens alles te herhalen.

Maar het goed in beeld brengen van mannen op de maan met al hun apparatuur en voertuigen zou natuurlijk een discussie op gang kunnen brengen welke beelden echt zouden zijn.  Er zouden verwisseling van beelden kunnen ontstaan van de echte maanlandingen en die van de gemaakte film waarin dit dus nagedaan zou worden.

En natuurlijk waar het allemaal om gaat is dat als je nooit op de maan bent geweest en alles in een studio hebt opgenomen en er dan geen onderscheidt zou zijn in de film beelden en de zogenaamde “echte”beelden zou de NASA direct door de mand vallen.

Dit is dus de ware redenen waarom de maanlandingen nooit echt serieus verfilmd zijn. De maanlandingen hebben nooit plaats gevonden omdat het niet mogelijk is. Als de Aarde vlak is draait de maan op ca 4000 km boven de aarde en maar ca 50 km groot. Onmogelijk om op te landen uiteraard en al helemaal niet kloppend met de beelden die ons getoond zijn.

maan set

Een ander opmerkelijk iets zijn de illuminati kaarten hier beneden. Deze kaarten zijn als spel in de jaren 80 op de markt gebracht maar bevatten beelden van opmerkelijke zaken. Zo is het invliegen van vliegtuigen in de twintowers voorspelt en andere grote gebeurtenissen. Zoek maar eens op illuminati cards.  Deze 2 kaarten hier geven het bedrog weer van de NASA en het bestaan van de vlakke aarde.

NASA illuminati cardsilluminati-card-flat-earthers

Nu wil ik niet zeggen dat het niet bestaan van films over de maanlanding direct bewijs is voor het bestaan van een vlakke aarde. Maar als je het omdraait en de wereld is een globe met een bestaande maan. Waarom zijn er dan geen 10 tallen zo niet honderden films gemaakt over die maanlanding.

En als die aarde dan plat is en de maan niet te bereiken is dan is er maar 1 manier om de wereld te laten geloven dat er een maanlanding heeft plaats gevonden.

If you can’t make it, fake it

 

Verder met deel 2  admiraal r.e.byrd

Dit artikel is met toestemming gebaseerd op de videoserie :

FLAT EARTH Clues Part 1 – Empty Theatre  van Mark Sargent   

 

 

 

Dubbele speet experiment

dr kwantumOnze wereld is misschien wel veel vreemder en anders dan dat we ons ooit hebben kunnen bedenken. Wat wij beschouwen als vast( materie) blijkt namelijk helemaal niet zo vast te zijn. De kwantumtheorie toont dit aan. Maar om dit te visualiseren is er ook een experiment waarmee wordt aangetoond dat alles wat wij om ons heen ervaren als materie eigenlijk een energie frequentie is die pas iets wordt als we er naar kijken.

Deze test wordt het dubbele speet experiment genoemd

Zoals je misschien weet gedragen deeltjes ( materie) die je ergens op afschiet zich als kogeltjes en komen dus in het verlengde terecht vanwaar ze zijn afgeschoten.  Daar in tegen gedraagt energie zich als een golfbeweging. Zoals bijvoorbeeld een steen die in het water gegooid wordt. Er ontstaan golven die zich uitbreiden vanuit de steen.  Maar als je twee steen gooit en de golven komen samen ontstaat er een interferentie patroon. Het samenvoegen van de golven.

Dit verschil is belangrijk omdat wij alles wat materie is zien als een deeltje en alles wat energie is als golf. Maar dit experiment toont dus aan dat eigenlijk alles energie is totdat we het bekijken.

Lees verder Dubbele speet experiment

Virtuele wereld deel 2 – De waarneembare wereld

Ik ben van mening dat wij in een virtuele wereld leven en dus ook in een virtueel universum, de voor ons waarneembare wereld. Onder de waarneembare wereld versta ik het alles wat je kunnen voelen en zien, objecten om ons heen maar ook de sterrenstelsels, planeten, zwarte gaten en alle andere objecten.

Zoals bij de meeste mensen wel bekend, wordt verondersteld dat het universum ontstaan is met een “Big Bang” of in gewoon Nederlands een grote knal.

Dit is nog steeds een groot punt in de huidige wetenschap. Hoe kan alles uit niets ontstaan? Als je echter er van uitgaat dat alles om ons heen virtueel is en door een supercomputer wordt gegenereerd kun je de big bang ook zien als het starten van het simulatie programma.

Lees verder Virtuele wereld deel 2 – De waarneembare wereld

Virtuele realiteit deel 1 – De micro wereld

atoom (1)

Om te begrijpen hoe onze realiteit om ons heen functioneert is het belangrijk te zien hoe het op het allerkleinste niveau werkt.

Alles om ons heen is opgebouwd uit materie, vast materiaal. Althans dat is zoals wij dat ervaren. Maar is dat wel zo, is alles wel zo vast als wij denken ?  Materie is opgebouwd uit moleculen die op hun beurt weer bestaan uit atomen. Maar een atoom bestaat uit neutronen, protonen en elektronen. Maar het bijzondere is dat binnen een atoom zich voor 99% niets bevindt.

Dus materie is voor 99 % niets en voor 1 % maar vast materiaal , de protonen, neutronen en de elektronen.  Maar uiteindelijk bestaan deze onderdelen ook weer uit nog kleinere deeltjes.  

Alleen nu is er iets geks aan de hand. Als we de kleinste deeltjes weer gaan opdelen komen we op het gebied van de kwantumfysica.  Lees verder Virtuele realiteit deel 1 – De micro wereld

Vlinders zijn vrij (36) – DE TOEKOMST

DE TOEKOMST

Vraag: Ik meende in hoofdstuk zevenentwintig gelezen te hebben dat tijd niet bestaat. Waarom noem je dit laatste hoofdstuk dan ‘De Toekomst?’

Antwoord: Je hebt gelijk. Maar in hoofdstuk twintig heb ik gezegd: ‘Ik heb mijn dromen;’ en dat doe ik graag – een beetje dromen over de toekomst – zolang ik maar niet aan de vervulling gehecht raak.

Zo tegen het einde van de coconfase begin je rimpelingen in de universele oceaan te zien, beweging in deomgevingstemplate; het is dan in zijn algemeenheid leuk om te speculeren waar die rimpelingen heen leiden. Zo zijn er een paar rimpelingen waar ik bij wil stilstaan voordat ik dit boek beëindig, omdat het me fascineert.

De eerste rimpeling die ik zie is een van drama en conflict, van pijn, lijden, oorlog en geweld, dat die wereldwijd toenemen, ondanks of misschien dankzij, zoals ik in hoofdstuk achttien heb uitgelegd, de weerstand ertegen van al die vredesactivisten. De ontwikkelde landen zijn er nog niet zo door getroffen, maar raken er door het steeds chaotischer wereldwijde economische systeem wel bij betrokken.

Het dagelijkse nieuws bevat steeds meer oorlog, geweld en natuurrampen. Steeds meer werkelozen wereldwijd, meer honger, meer thuislozen, meer die geen idee hebben hoe zijzelf en hun families zullen overleven. Meer economieën die falen, regeringen die omvallen of problemen hebben en meer theorieën over dit alles die in de berm belanden.

Voor mij is dit alles echter niet meteen een slecht iets. Het zou een massale exodus uit het filmtheater op gang kunnen brengen met grote aantallen Spelers die zich in de tuin verzamelen om van de Boom des Levens te gaan eten. Met andere woorden: de duimschroeven worden nóg vaster aangedraaid, het rubber nóg verder uitgerekt en de situatie nóg slechter, totdat meer en meer Kindmensen uit hun stoelen zullen opstaan en zullen schreeuwen: ‘Weworden hier doodziek van en doen niet langer mee.’ Steeds meer Volwasmensen zullen ontdekken dat de achterkant van het theater ook niet werkt en de deur  daar zullen vinden. Vaak moet het eerst erger worden voordat het beter wordt.

Maar ik ben eerder te optimistisch geweest en ben er dus niet zeker van. Zoals Alan Shore zei in een slotpleidooi in de tv serie Boston Legal:

Toen de aanwezigheid van massavernietigingswapens niet waar bleek, verwachtte ik dat het Amerikaanse volk zou opstaan. Maar dat deden ze niet. Toen daarna de Abu Ghraib martelingen aan het licht kwamen en bleek dat onze regering daarin participeerde en een rol speelde – het kidnappen van mensen en aan regimes overdragen die gespecialiseerd zijn in marteling – was ik er zeker van dat het Amerikaanse volk van zich zou laten horen. Maar het bleef stil.

Toen kwam het nieuws dat we duizenden zogenaamde van ‘terrorisme’ verdachten gevangen hielden zonder vorm van proces, zelfs zonder recht op een gesprek met hun aanklagers. Hier zouden we toch zeker geen genoegen mee kunnen nemen. Maar deden het wel.

En nu is ontdekt dat de Executive Branch op massale schaal illegaal heeft gehandeld bij het aftappen van eigen burgers, u en mij; en ik troostte mezelf met de gedachte dat eindelijk, eindelijk het Amerikaanse volk hier genoeg van zou krijgen. Klaarblijkelijk niet dus.

Áls dan het volk van dit land heeft gesproken, dan is de boodschap: ‘We gaan ermee akkoord, met marteling, met illegale huiszoekingen en inbeslagnemingen, met illegale afluisterpraktijken, met gevangenschap zonder proces, met welk proces, oorlog of valse voorwendsels dan ook. Wij als burgers voelen ons niet beledigd. Er zijn op universiteitscampussen geen demonstraties; er zijn geen duidelijke indicaties dat jongeren het hebben opgemerkt.’1

Dat jongeren niet hebben gedemonstreerd is misschien een goed teken. Mogelijk realiseren ze zich datverandering niet werkt en ze de futiliteit van weerstand inzien, het zinloze van deelname aan groepen achterin het filmtheater, de ongebreidelde contradicties en inconsistenties van alle oordelende geloofssystemen.

Misschien zijn jongeren gewoon verdoofd, doodziek van het hele gedoe, zonder enig idee wat te doen, met nog geen idee van een vruchtbaar alternatief op het verouderde en inaccurate model van het filmtheater. Misschien zijn ze aan dit Mensenspel toe.

In hoofdstuk eenentwintig heb ik gevraagd: ‘Hoeveel pijn en lijden, inperking en restrictie moet er komen voordat miljoenen Spelers overstag gaan en begrijpen dat het hun oordeel en weerstand is die dat alles veroorzaakt, dat ze de onechte kennis en egolagen die deel van het filmtheater uitmaken gaan verwerken?’

Rimpeling nr.1 lijkt me dus in de richting van meer pijn en lijden te wijzen en vertelt me dat de achtbaan de top van de eerste klim nadert en de toestand in het filmtheater pas echt hevig wordt.

Rimpeling nr.2 gaat in tegenovergestelde richting en toont tekenen dat steeds meer Spelers uit hun droomstaat ontwaken, of op zijn minst ontwaken binnen hun droomstaat.

Herinner je nog wat ik zei over een template (of matrix) voor de aardse omgeving, in hoofdstuk vierentwintig? Laten we eens wat speculeren over die template, hoe met de tijd zou kunnen veranderen…

Weet je nog van Het Veld?

Een veld met alle mogelijkheden.2

Aan het universum ligt een enkel universeel veld van intelligentie ten grondslag… de basis van alle natuurwetten, alle fundamentele energieën, alle fundamentele deeltjes, alle wetten die het leven besturen, op elk niveau van het universum.3

Wat we als materie zien kunnen we niet verklaren… tenzij we aannemen dat deze materiedeeltjes op een of andere manier voorkomen uit deze gedachtegolfpatronen. 4

Een Oneindige Ik maakt gebruik van dit Veld en kiest daaruit bepaalde golffrequenties om daarmee de holografische ervaringen voor een Speler te creëren.

Description: ii2

Om niet ieder keer auto’s, gebouwen en brievenbussen, maar ook niet sterrenstelsels, zonnestelsels en planeten te hoeven creëren, gebruikt het een template uit Het Veld met de naam Omgeving, als basis voor de set van de totale onderdompelingfilm. Het voegt daar voor zijn individuele Speler unieke aspecten aan toe. Daarna wordt dit hologram naar het brein van de Speler gedownload.

Ook heb ik het over het brein van de mens gehad die deze holografische golffrequenties uit Het Veld ontvangt en vertaalt in ‘fysieke realiteit,’ zoals een radio geluidsgolven omzet naar muziek en geluid en waar de Speler in beeld komt. Laat me dit uitleggen…

Een radio kan een bepaald bereik aan frequenties opvangen en in muziek vertalen. Het bereik van AM is van 535 tot 1605 kHz en het FM bereik is meestal van 88 tot 108 MHz; dat kan van land tot land verschillen. Uiteraard zijn er buiten deze bereiken meerdere frequenties, maar die kan een radio niet meer opvangen.

Voor mensen geldt dit ook; ons gehoor heeft voor geluidsfrequenties een beperkt bereik. Honden en dolfijnen bijvoorbeeld horen andere geluidsfrequenties dan wij.

Het is wetenschappelijk komen vast te staan dat ons brein een groter bereik aan frequenties opvangt dan wij waarnemen. Michael Weliky van de universiteit van Rochester leidde een onderzoek waarbij werd geconcludeerd dat zeker 80% van de door ons ontvangen frequenties ‘op slot gaan’5 en niet worden waargenomen.

Afgezien van het bereik aan frequenties dat een mensenbrein uit Het Veld zou kunnen ontvangen, is het duidelijk dat we er maar een klein deel van waarnemen. En door wat wordt dit bereik aan frequenties bepaald? Door de oordelen en angsten die in de eerste helft van het Mensenspel worden gevormd. Hieruit volgt dat deomgevingstemplate uit Het Veld, die een Oneindige Ik naar ons download, wordt gelimiteerd door het frequentiebereik van de Speler, op basis van zijn oordelen en angsten.

Ik wil het nog eens voor een derde keer herhalen omdat het zo belangrijk is:

Onze oordelen en angsten beperken het frequentiebereik dat onze Oneindige Ik uit Het Veld naar ons download en daarmee beperken we de holografische ervaring die wij waarnemen.

 Dit wordt door de gekleurde brillenglazen van Dr. Bruce Lipton met de angst en liefde afbeeldingen goed gedemonstreerd.6

Met dit in gedachten wil ik eens naar het frequentiebereik van onze huidige omgevingstemplate kijken, hoewel het gewaagd is vanwege de analogie met de radio. Voordat we daarmee beginnen wil ik benadrukken dat er geengoede of foute frequenties zijn; bij hogere of lagere frequentiewaarden is de ene niet beter of slechter dan de andere. De muziek op 91.4 is niet beter dan die op 104.7. Het is slechts een andere frequentie met een andere inhoud. Bij jou heeft de ene soort muziek misschien meer voorkeur dan een andere, maar dat maakt die niet beter.

Om geen oordelen aan frequentiegetallen te koppelen, heb ik met opzet de volgende grafieken omgedraaid en is die anders dan je verwacht. Deze is nu meer in overeenstemming met onze achtbaananalogie, waarbij met het toenemen van de hoogte ook de ervaringsinperking toeneemt.

Oké, laten we er eens van uitgaan dat het totale frequentiebereik in Het Veld voor een Oneindige Ik van 0 tot 2000 gaat…

Description: loe1

 

De hedendaagse Speler kan maar een deel van dat frequentiebereik ontvangen (500-1800), vanwege zijn oordelen en angsten…

Description: loe2

Als we het frequentiebereik van alle Spelers op Aarde in een grafiek uitzetten, dan krijgen we iets wat hierop lijkt…

Description: bell

 

…met erg weinig ervaringen van totale vreugde en overvloed (wat het onbeperkte benaderd); er zijn ook maar weinig ervaringen met catastrofale rampen en plagen (volledige inperking); en een meerderheid met deomgevingstemplate die een bereik heeft van schoonheid, zonsondergangen, vreugde en liefde tot oorlog, geweld, misbruik en angst.

Ik vindt het interessant om het frequentiebereik van de omgevingstemplate in mijn hologram in de gaten te houden en op veranderingen te letten. Zoals ik al zei, lijkt het erop dat oorlog, geweld, misbruik en angst toenemen. Het aantal mensen dat met pijn en lijden te maken krijgt lijkt in verhouding tot vroegere templates over de laatste vijftig jaar dramatisch toe te nemen. Dat vertelt me dat steeds meer eerste helft Spelers een hoogtepunt in inperking naderen en dat steeds meer Oneindige Ikken zich opmaken voor de Spelers die de tweede helft gaan betreden.

Ben ik duidelijk? In plaats van het toenemende aantal doden te veroordelen, door natuurrampen, financiële rampen en smeltende gletsjers als slecht te beoordelen, kan het ook een indicatie zijn dat de inperkingen hun hoogtepunt bereiken waardoor meer Spelers de tweede helft van het Spel zullen betreden; zoals dat stuk rubber waar ik het over had, dat net zover wordt uitgerekt tot die scheurt.

Hoe kunnen we in de omgevingstemplate een ander frequentiebereik bereiken? Door op spelersniveau de oordelen en angsten los te laten. We hebben met de vrije wil de mogelijkheid daartoe; daarmee zal het waargenomen frequentiebereik van de omgevingstemplate verschuiven en daarmee het frequentiebereik voor onzeOneindige Ikken in onze hologrammen, van deze…

Description: loe2

…naar deze…

Description: loe3

 

Je zult opmerken dat in dit nieuwe bereik, oorlog, geweld, misbruik en angst niet langer voorkomen. Ze bestaan nog wel, zoals alle frequenties, maar we ervaren ze als individuele Spelers niet meer.

Dit is wat er gebeurt als Spelers in hun coconfase vooruitgang boeken en als ze Roberts Proces en spirituele autolyse uitvoeren; het loslaten van oordelen en angsten en daarbij het afstrippen van egolagen; daarmee worden binnen hun hologram de inperkende ervaringen uit het filmtheater afgestopt.

Aan de andere kant van het spectrum gaan we dan meer schoonheid ervaren, meer zonondergangen, vreugde en liefde, op weg naar oneindige vreugde en overvloed.

Het heeft geen zin om, zoals sommige leraren suggereren, ‘nieuwe informatie’ naar Het Veld te zenden om zo nieuwe frequenties te creëren. Het Veld bevat al per definitie deze informatie en mogelijkheden. Bovendien creëren wij als Spelers niets. Het aantal DNA strengen hoeft voor het waarnemen van deze frequenties niet te veranderen; ook is het bereiken van verlichting niet nodig of het eten van biologisch voedsel of meditatie of wat dan ook. Het enige wat nodig is, is het loslaten van de oordelen en angsten; zij bepalen het frequentiebereik in de eerste helft.

De grote vraag is nu: ‘Wat als een groot aantal Spelers het filmtheater verlaten en hun cocon ingaan, hun oordelen en angsten loslaten en dit nieuwe frequentiebereik gaan waarnemen?’ Wat zou daarvan het effect zijn op de omgevingstemplate in Het Veld?

Met andere woorden, wat zou het effect zijn als grote aantallen Spelers transformeren in vlinder? Zou de grafiek er dan zo uitzien?

Description: bell1

De Britse bioloog Rupert Sheldrake heeft een theorie met de naam ‘morfische resonantie’ of ‘morfisch veld.’7

Die theorie zegt dat als er voldoende leden van een bepaalde soort hetzelfde gedrag vertonen, als er een kritische massa wordt bereikt, dan wordt nieuw gedrag snel en automatisch via ‘morfische resonantie’ naar de gehele soort overgebracht.

 

De term ‘morfisch veld’ is algemener in betekenis dan morfogenetisch veld en omvat allerlei organisatievelden naast die van morfogenesis; de organisatievelden van dierlijk en menselijk gedrag, van sociale en culturele systemen en van mentale activiteit kunnen alle als morfische velden worden gezien die een inherent geheugen bevatten.8

 

De theorieën van Sheldrake zijn door de meeste biologen hevig bekritiseerd, vele jaren lang. Enkele kwantumfysici echter ondersteunen Sheldrakes hypothese en zelfs David Bohm suggereerde dat die in de pas liep met wat hij de impliciete en expliciete orde noemde. 9

Door het zelf testen en uitproberen van dit model weet ik dat een individuele Speler invloed heeft op het frequentiebereik van zijn Oneindige Ik, voor zijn holografische ervaringen. Dat heeft alles te maken met het loslaten van oordelen en angsten en het afstrippen van egolagen.

Ik vraag me dus af…

Als meer en meer Spelers hun cocon ingaan, zal dan het transformatieproces voor iedere nieuwe generatie sneller verlopen en gemakkelijker worden?

Zal er dan een kritieke massa worden bereikt waarbij alle Spelers op Aarde automatisch het filmtheater uitlopen en hun cocon ingaan?

Zou dan de Aarde, zelf een Speler, niet langer een filmtheater nodig hebben en aan een geheel nieuw Spel beginnen?

Dit was rimpeling nr.2.

Ik hoop er nog lang genoeg bij te zijn om dat mee te mogen maken.

 

EINDNOTEN

 

  1. Shore, Alan, slotpleidooi in tv serie Boston Legal, uit 2006, Stick it – Verder lezen
  2. McTaggert, Lynne, The Field: The quest for the secret force of the universe – Verder lezen
  3. Hagelin, John, What the bleep!? – Down the rabbit hole – Verder lezen
  4. Wolf, Fred Alan, Ibid. – Verder lezen
  5. Schirber, Michael, Only using part of your brain? Think again – Verder lezen
  6. Lipton, Bruce, Biology of perception – Verder lezen
  7. Sheldrake, Rupert, A new science of life: The hypothesis of morfic resonance – Verder lezen
  8. Sheldrake, Rupert, The Presence of the past: morphic resonance and the habits of nature, p. 112 – Verderlezen
  9. Lemley, Brad. Heresy – Verder lezen

 

Lezers worden uitgenodigd over dit boek een recensie te schrijven of het te becommentariëren. Een Engelstalige audioversie is kosteloos te downloaden op:

ButterfliesFree.com

 

Description: dutch coverVlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit.

Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.

Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.

 

Voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij

Vlinders zijn vrij (35) – U.G. KRISHNAMURTI

U.G. KRISHNAMURTI

 Vraag: Veel van wat je hebt gezegd klinkt als hetgeen ik van U.G. Krishnamurti heb gelezen…

Antwoord: Ik heb veel van U.G. gelezen waar ik ook van hou (niet te verwarren met J. Krishnamurti). Ook heb ik dingen gelezen waar hij zichzelf nogal tegen lijkt te spreken, dingen waar ik het niet mee eens kan zijn óf die ik misschien totaal niet begrijp.

Hier een ‘anti-goeroe’ deel wat mij aanspreekt:

Mensen noemen mij een ‘verlicht man’ – een term die ik verafschuw – maar ze weten geen ander woord om mijn functioneren te omschrijven. Tegelijkertijd geef ik aan dat zoiets als verlichting niet bestaat. In zeg dat, omdat ik mijn hele leven heb gezocht en een verlicht man wilde zijn, en ik heb ontdekt dat zoiets als verlichting niet bestaat, en dat de vraag of iemand verlicht is of niet, niet bij me opkomt. Ik geef niets om een ‘zesde eeuw voor Christus Boeddha,’ laat staan al die andere pretendenten om ons heen. Het zijn een bende uitbuiters die teren op de goedgelovigheid van mensen.

Heilige mannen zijn namaak – ze zeggen me slechts wat in boeken staat. Ik kan het lezen – ‘doe hetzelfde opnieuw en opnieuw’ – wat ik niet wil. Ervaringen die ik niet wil. Ze proberen me een ervaring aan te smeren. Maar ik ben niet geïnteresseerd in een ervaring. Wat ervaring betreft is er voor mij geen verschil tussen een religieuze ervaring en een sekservaring of wat voor ervaring dan ook; een religieuze ervaring is net als elke andere ervaring. Ik ben niet geïnteresseerd in een Brahman ervaring; niet in een realiteitservaring; niet in een waarheidservaring. Misschien dat ze anderen helpen, maar mij niet. Ik ben niet geïnteresseerd in meer van hetzelfde; wat ik gedaan heb is genoeg.

Ik kwam op een punt waarop ik tegen mezelf zei: ‘Boeddha misleidde zichzelf en misleidde anderen.’ Al die leraren en redders der mensheid zijn verdoemde idioten – ze houden zichzelf voor de gek –ik ben in dat soort dingen dan ook niet langer geïnteresseerd en ben daarom volledig uit mijn systeem gestapt.

Je hoopt dat ik het probleem van verlangend denken oplos, omdat dit het beeld is van de heilige waarvan jij denkt dat hij zijn verlangens onder controle heeft gebracht. Als die man zoals jij denkt geen verlangens meer heeft, dan is hij een lijk. Geloof er niets van! Zulke mannen stichten een organisatie en leven in luxe, door jou betaald. Je onderhoudt hem. Hij doet het voor zijn levensonderhoud. Er is altijd ergens ter wereld wel een idioot die voor hem valt.

Zij die beweren de waarheid te hebben gezocht en die nu verkondigen, zijn de leugenaars, foppers, fakes en bedriegers van de wereld,. Oké, je wilt zelf uitvinden wat waarheid is. Kun je dat? Kun je de waarheid vangen, vasthouden en zeggen ‘Dit is de waarheid?’ Of je het nu aanneemt of verwerpt, het maakt niet uit; die zal van jouw persoonlijke vooroordelen en voorkeuren afhangen. Als je dus voor jezelf de waarheid wilt ontdekken, wat dan ook, dan ben je niet in de positie om die aan te nemen of te verwerpen. Je neemt aan dat er zoiets als waarheid is, je neemt aan dat er zoiets als een werkelijkheid is (een ultieme of een andere) – en het zijn die aannames die het probleem vormen, van lijden, voor jou. Kijk, als ik God wil ervaren, of de waarheid, de werkelijkheid of wat dan ook, dan zal ik voordat ik daarover kan oordelen, de geaardheid van de ervaringsstructuur binnenín mijzelf moeten begrijpen,. Ik moet het instrument daarvoor bekijken. Je probeert iets te vangen dat in termen van onze ervaringsstructuur niet te vangen is, dus moet die ervaringsstructuur eerst verdwijnen voordat dat andere naar binnen kan komen. Je zult nooit weten wat dat is. Je zult de waarheid nooit kennen, omdat het beweging is. Het is beweging! Je kunt het niet vangen, je kunt het niet bevatten, je kunt het niet uitleggen. We zijn niet geïnteresseerd in een logische vaststelling. Je moet het daarom zelf ontdekken. Wat is de waarde van mijn ervaring? Er zijn duizenden en duizenden ervaringen vastgelegd – ze hebben je niet geholpen. Het is jouw hoop die je drijft: ‘Als ik dit nog eens tien jaar volg, of vijftien jaar, misschien dat ik dan…’ omdat jouw hoop die structuur is.

Ik heb voor mijzelf en bij mijzelf ontdekt dat er geen zelf te ontdekken is – dat is de werkelijkheid waar ik het over heb. Dit is een vernietigende dreun. Het slaat in als een bom. Je hebt alles geïnvesteerd in dat ene mandje: zelfrealisatie, en uiteindelijk ontdek je dat er geen zelf te ontdekken is, geen zelfrealisatie – en je zegt in jezelf: ‘Waar ben ik verdomme mijn hele leven dan mee bezig geweest?’ Je ontploft.

Niets. Dat is wat je ontdekt. Zogenaamde zelfrealisatie is de ontdekking voor jezelf over jezelf dat er geen zelf te ontdekken is. Dat is schokkend – ‘Waarom verdorie heb ik daaraan mijn leven vergooid?’ Het is schokkend omdat het ieder zenuw zal verwoesten, elke cel, tot in je beenmerg. Ik kan je zeggen dat het niet eenvoudig is, het wordt je niet op een goudschaaltje gepresenteerd. Je moet volledig worden ontgoocheld, pas dan zal de waarheid zich op zijn eigen wijze aan je tonen. Ik heb ontdekt dat het zoeken naar waarheid absurd is, omdat het iets is dat je niet kunt vangen, vasthouden of uitleggen.

Zie, mijn problemen met mensen die me komen opzoeken is deze: ze kunnen de manier waarop ik functioneer niet begrijpen, en ik lijk de manier waarop zij functioneren niet te begrijpen. Hoe komen we dan in gesprek? We moeten er beide mee ophouden. Hoe kan er tussen ons een dialoog ontstaan?

Ik probeer hier niets te verkopen. Het is onmogelijk te simuleren. Dit heeft in een ander gebied plaatsgevonden dan ik had verwacht en waarvan ik heb gedroomd en waar ik verandering wilde; ik noem het dan ook geen verandering. Ik weet niet wat er met me is gebeurd. Wat ik je vertel is hoe ik functioneer. Er schijnt verschil te zijn tussen jouw functioneren en mijn functioneren, maar in de basis is er geen verschil. Hoe zou er tussen ons verschil kunnen zijn? Dat kan niet; maar zoals we ons uitdrukken lijkt die er wel te zijn. Ik heb het gevoel dat er verschil is, en dat is het wat probeer te begrijpen. Zo functioneer ik.

Hou het simpel. Complexe structuren kan ik niet volgen – daar heb ik moeite mee. Ik weet niet, misschien ben ik een onvolwaardige imbeciel – ik kan niet in conceptueel denken. Hou het bij eenvoudige woorden. Wat is precies de vraag? Het antwoord is er namelijk al; die hoef ik niet te geven. Ik herstructureer de vraag meestal, herformuleer deze zodat de vraag zinloos wordt.

Als iemand me plotseling iets vraagt, dan probeer ik te antwoorden en aan te geven dat er geen antwoord op die vraag is. Ik herformuleer dus en kaats de vraag naar je terug. Dat is geen spel, want ik heb er geen interesse in jou voor mijn visie te winnen. De vraag is niet of ik meningen heb aan te bieden – die ik natuurlijk wel heb, op alles, van ziekten tot goden, maar ze zijn net zo waardeloos als die van ons allemaal.

Het is de vragensteller die de antwoorden creëert; en vanuit het antwoord ontstaat de vragensteller, anders zou er geen vragensteller zijn. Dit is geen woordenspel. Ik weet het antwoord en je wilt een bevestiging van mij; je wilt dat er wat licht op jouw probleem geworpen wordt, of je bent nieuwsgierig – als je om deze redenen een dialoog met me wilt, dan verspil je tijd; daarvoor moet je naar een geleerde, een pundit, een onderlegd man – die kunnen op zulke vragen veel licht werpen. Dit is de soort dialoog waar ik in geïnteresseerd ben: je te helpen je eigen vraag te formuleren. Probeer eens een vraag te formuleren die van jezelf is.

Jouw natuurlijke staat heeft geen enkele relatie met religieuze staten van geluk, zaligheid en extase; die bevinden zich binnen ervaringsgebieden. Zij die door de eeuwen heen mensen op hun zoektocht naar religiositeit hebben geleid, hebben dit misschien ervaren. Zou jij ook kunnen. Het zijn gedachtegestuurde zijnstoestanden die net zo snel gaan als ze komen. Krishna bewustzijn, Boeddha bewustzijn, Christus bewustzijn of wat dan ook, ze gaan allemaal in de verkeerde richting: ze vallen alle binnen het tijdsveld. Tijdeloosheid kan nooit worden ervaren, kan niet worden gegrepen, vastgehouden en nog minder worden uitgedrukt, door niemand. Dat platgetreden pad leidt nergens heen. Er is daarginds geen oase; er is slechts de luchtspiegeling.

Kijk, mensen stellen zich voor dat zogenaamde verlichting, zelfrealisatie, Godrealisatie of wat je maar wilt (ik hou niet van deze woorden) iets esthetisch is, dat je voortdurend blij bent, in een voortdurende toestand van vreugde – dat zijn de beelden die men ervan heeft… Maar tussen die beelden en de actuele situatie is geen enkele relatie… Daarom zeg ik vaak tegen mensen: ‘Als ik je er ook maar een glimp van kon laten zien, dan zou je het met nog geen stok willen aanraken.’ Je zou er van wegrennen, want het is niet wat je wilt. Want kijk, wat je zou willen bestaat namelijk niet.

We willen niet vrij zijn van angst. We willen er spelletjes mee spelen en onszelf vertellen dat we ons ervan bevrijden.

Kijk, het zoeken verwijdert je van jezelf – leidt je in tegenovergestelde richting – het heeft absoluut geen relatie.

Een zoektocht gaat altijd in de verkeerde richting; alles wat je als diepzinnig en heilig beschouwd is een besmetting van het bewustzijn. Je houdt misschien niet van het woord ‘besmetting,’ maar alles wat je als heilig en diepzinnig beschouwd is wel besmetting.

Iets begrijpen is een zijnstoestand waarbij de vraag er niet meer is; er is dan niets wat zegt ‘nu begrijp ik het!’ – dat is het verschil tussen ons. Te begrijpen wat ik zeg, brengt je nergens.

Het bewustzijn dat in mij functioneert, in jou, in de tuinslak en in de worm, is dezelfde. In mij heeft het geen grenzen; in jou zijn wel grenzen – je bent erin opgesloten. Waarschijnlijk zet dit onbegrensde bewustzijn jou onder druk, ik weet het niet. Ik niet, ik heb er niets mee te maken. Het is als water dat het laagste punt opzoekt, dat is alles – dat is zijn aard. Dat is het wat er bij jou gebeurd: het leven probeert de insluiting op te ruimen, die dode structureren van denken en ervaring welke niet tot zijn aard behoren. Het wil eruit, het open breken. Dat wil jij niet. Zo gauw als je wat scheuren ziet, pleister je die dicht en sluit je het weer op. Wat je drijft hoeft geen zelfgerealiseerde man te zijn of spiritueel of Godgerealiseerd; alles, ook dat boomblad, leert je hetzelfde, als je het alleen maar de kans geeft.

Over religie hebben we de vreemdste ideeën – het lichaam kastijden, slapen op spijkers, controle, ontkenning – allerlei rare dingen. Waarvoor? Waarom bepaalde dingen ontkennen? Het verbaasd me. Wat is het verschil tussen een man die naar een bar gaat voor een glas bier en een man die naar de tempel gaat en de naam van Rama herhaald? Ik zie geen echt verschil… Ik heb niets tegen zijpaden, maar of je daarbij nu de ene weg neemt of een andere, een zijpad is een zijpad. Je ontsnapt ermee aan jezelf… Wat je doet of wat je niet doet maakt niets uit. Jouw oefening in heiligheid, jouw oefening in deugdzaamheid – het heeft sociale waarde voor de gemeenschap, maar heeft met dit  niets mee te maken.

Het conserveren van je seksuele energie zal je op geen enkele manier beter maken. Het is té onnozel en absurd. Waarom is daar zoveel druk op gelegd? Onthouding, continentie en celibaat zullen je niet in deze staat brengen, niet in deze situatie.

Jij weet niet wat goed is; je weet alleen wat goed voor jou is. Dat is jouw enige interesse, dat is een feit. Alles draait daar omheen. Heel jouw kunst en rede draait daar omheen. Ik ben niet cynisch. Het is een feit. Niets mis mee. Ik zeg niet dat ik er tegen ben. Situaties veranderen, maar het gaat om dat, wat je door die situaties heen leidt. Ik zeg niet dat dit verkeerd is. Als dat zo was, dan is er iets mis met jou. Zolang je reageert op basis van, wat ze noemen, tegendelen, goed en kwaad, dan zul je kieskeurig zijn in elke situatie, dat is alles – je kunt het niet helpen dat je zo doet.

Een ‘man van moraal’ is een angsthaas. Een ‘man van moraal’ is een bange man, een man met een klein hartje – daarom praktiseert hij moraliteit en oordeelt hij over anderen, in gerechtvaardigde verontwaardiging! Een echte man van moraal (als die bestaan) zal nooit, nooit over zijn moraal praten, of oordelen over de moraal van anderen. Nooit!

Het afwegen van mijn handelingen, vooraf en achteraf, ben ik voorbij. De morele vragen van: ‘Ik had zus moeten doen; ik had zo niet moeten doen; ik had dat niet moeten zeggen,’ al deze heb ik niet langer. Ik voel me niet schuldig, verontschuldig me niet, alles wat ik doe gaat automatisch. Ik kan in situaties maar op één manier handelen. Ik rationaliseer niet en denk niet logisch, niets, dat is de enige handeling in een bepaalde situatie.

Je vraagt me: ‘Heeft alles een doel?’ Kijk, er zijn jou een hoop betekenissen en doelen gegeven. Waarom zoek je dan naar de betekenis van het leven, het doel van het leven? Iedereen praat erover, iedereen. En er zijn antwoorden gegeven, door de redders, heiligen en sages van de mensheid – in India hebben ze duizenden – en toch stel je vandaag die vraag: ‘Heeft het leven een betekenis of een doel?’ Je bent óf niet tevreden óf niet geïnteresseerd het voor jezelf uit te zoeken. Ik neem aan dat je niet echt geïnteresseerd bent, omdat het je angstig maakt. Het is een erg angstig ding. Is er dan zoiets als waarheid? Heb je jezelf die vraag ooit gesteld? Heeft iemand jou over waarheid verteld?

Het leven is op een bepaalde manier één grote droom. Ik kijk naar je, maar weet helemaal niets van je – dit is een droom, een droomwereld – het bezit totaal geen werkelijkheid. Als de ervaringsstructuur het bewustzijn (of hoe je het ook wilt noemen) niet manipuleert, dan is het gehele leven één grote droom, vanuit de ervaring gezien – niet vanuit het gezichtspunt hier, maar vanuit jouw gezichtspunt. Zie, jij gééft dingen hun realiteit, niet alleen aan objecten maar ook aan gevoel en aan ervaringen, je denkt dat ze echt zijn. Als je dat alles eens niet met jouw opgebouwde kennis in verband brengt, dan zijn het geen dingen meer; dan heb je geen idee meer wat ze zijn.

 Moed is het opzij vegen van de ervaringen en het gevoel die de mens vóór jou heeft opgedaan. Jij bent de enige en groter dan al die dingen. Het is allemaal geëindigd, de gehele traditie is geëindigd, hoe heilig ook – alleen dan kun je jezelf zijn – dát is individualiteit. Je wordt voor het eerst een individu. Zolang je van iemand afhankelijk bent, van een of andere autoriteit, dan ben je geen individu. Zolang er afhankelijkheid is, kan individuele uniciteit zich niet uiten.

Mijn levensverhaal gaat tot een bepaald punt en stopt daar – daarna is er geen biografie meer. Begeerteloosheid, geen hebzucht, geen woede: ze hebben voor mij geen betekenis; ze zijn niet echt, en dat niet alleen, ze vervalsen me. Ik ben klaar met de hele zaak.

 Aan het begin van dit hoofdstuk had ik het over: ‘dingen waarin hij zichzelf nogal tegen lijkt te spreken, dingen waar ik het niet mee eens kan zijn óf die ik misschien totaal niet begrijp.’ Blijkbaar is U.G. het daarmee eens…

Ik ontken altijd wat ik zeg. Ik verklaar iets, maar die verklaring verklaart niet alles wat ik zeg, dus ontken ik het. Jij zegt dat ik mezelf tegenspreek. Ik spreek mezelf niet tegen. Ik ontken de eerste verklaring, de tweede verklaring en alle andere verklaringen – daarom klinkt het vaak erg tegenstrijdig. Ik ontken het de hele tijd, niet vanuit het idee ergens te zijn aangeland; gewoon ontkennen. Mijn spreken heeft geen doel.1

 

EINDNOTEN

 The essential UG[†††] Verder lezen

 

 

 

Description: dutch coverVlinders zijn vrij is een boek geschreven door Stephen Davis. Hij verwoord in dit boek zijn kijk op onze werkelijkheid. Een kijk die voor een groot gedeelte aansluit bij mijn eigen kijk op de werkelijkheid, de virtuele holografische realiteit.

Omdat Stephen het op een zeer unieke wijze beschrijft wil ik jullie dit niet onthouden. De komende tijd zal ik het complete boek op mijn blog publiceren.

Stephen heeft zijn boek vrijgegeven voor publicatie.

 

Voor de totale inhoudsopgave kijk op: Vlinder zijn vrij