Categorie archief: Basis inkomen

Een basisinkomen voor elke burger is, volgens mij, de beste manier om de verzorgingsstaat weer te herstellen. Zonder dat hiermee mensen worden benadeeld.

basisinkomen experiment Finland is een succes: deelnemers zijn minder gestrest en meer gemotiveerd ✅

Finland experimenteert sinds vijf maanden met het basisinkomen. Deelnemers zien nu al veel voordelen: ze hebben minder stress, een grotere prikkel om werk te vinden en meer tijd om een eigen bedrijf op te starten.

Het is het grootste experiment van Europa. Tweeduizend Finnen krijgen twee jaar lang 560 euro per maand. Deelnemers hoeven niet aan te tonen dat ze werk zoeken en ze hoeven ook geen bewijs aan te leveren dat ze de uitkering nog nodig hebben. Ze kunnen het geld naar eigen inzicht uitgeven.

Als werklozen werk vinden mogen ze het basisinkomen houden, zodat het nut heeft om te gaan werken, zelfs voor een beperkt aantal uren. De centrum-rechtse regering van Finland hoopt zo het werkloosheidsprobleem in het land op te lossen.

De werkloze vader Juha Jarvinen is een van de tweeduizend deelnemers. Hij vertelt The Economist dat hij nu veel meer gemotiveerd is om werk te zoeken dan toen hij nog een gewone werkloosheidsuitkering kreeg. Eerder kreeg hij wel parttime functies aangeboden, maar daarmee zou hij zijn uitkering verliezen en er op achteruit gaan. “Dat is bizar, dus niemand zal een beetje werk aannemen”, zegt hij.

Jarvinen is nu bezig met een eigen bedrijf en voelt zich veel minder gestrest. Hij is blij dat hij niet meer mee hoeft te doen aan het toneelstukje van formulieren invullen en sollicitatiegesprekken voeren voor kansloze banen. Maar niet iedereen is het met hem eens. De grootste vakbond SAK, waarvan een vijfde van alle Finnen lid is, noemt het basisinkomen “onmogelijk duur” en stelt dat het overheidstekort met vijf procent van het bnp zal toenemen.

 

Vond je dit artikel interessant ? Deel het dan of plaats het op je eigen blog of andere socialmedia kanalen.

 

Bron: Fins experiment basisinkomen succes: deelnemers zijn minder gestrest en meer gemotiveerd | Wel.nl

Basisinkomen – De utopie van gratis geld in 13 vragen en antwoorden ✅

Als je mensen zomaar geld geeft dan doen ze niks meer, denken we vaak. Maar in de afgelopen paar jaar is een revolutie in het denken over armoede, werk en welvaart op gang gekomen. Is het tijd voor een radicale hervorming van onze verzorgingsstaat?

Ik heb het natuurlijk over de groeiende populariteit van het basisinkomen. Het is een idee dat dwars door de oude scheidslijnen van links en rechts heen gaat. En het is een idee dat groot enthousiasme oproept, grote verontwaardiging en bovenal: grote vragen.

1. Wat is het basisinkomen?

Het basisinkomen is een individuele, onvoorwaardelijke toelage voor iedereen – arm of rijk, jong of oud, werkloos of overwerkt. Het zou genoeg moeten zijn om van te (over)leven en je mag helemaal zelf weten wat je ermee doet. De enige voorwaarde is, kort samengevat, dat je hart klopt. Het idee is in het verleden geopperd door linkse én rechtse denkers, van dominee Martin Luther King tot econoom Milton Friedman.

Let wel: het basisinkomen is niet hetzelfde als ‘het communisme’ – waarbij alles door iedereen wordt gedeeld. Het is slechts een vloer in de inkomensverdeling, waardoor niemand onder de armoedegrens leeft. Daarbovenop mag je onbeperkt geld verdienen.

Het basisinkomen is ook niet hetzelfde als de bijstand, omdat het onvoorwaardelijk is (er is bijvoorbeeld geen sollicitatieplicht) en universeel (ook mensen mét een baan hebben er recht op).

2.Waarom heeft iedereen het ineens over het basisinkomen?

In de afgelopen drie jaar is de aandacht voor het basisinkomen geëxplodeerd. Bekijk alleen al deze grafiek van Google Trends:

De duidelijkste aanleiding voor al deze aandacht was het referendum in Zwitserland, dat op 5 juni 2016 plaatsvond. Slechts een paar honderd Zwitsers wisten vijf jaar eerder wat het basisinkomen is – en dat is nu heel anders. (Dit neemt overigens niet weg dat een flinke meerderheid van de Zwitsers tegen het basisinkomen stemde.)

Internationaal leverde het Zwitserse referendum veel aandacht op, ook omdat het gepaard ging met een groeiende zorg over de opkomst van robots. Volgens sommige economen worden steeds meer banen geautomatiseerd en blijft er minder werk over voor mensen. Maar hoe komen we dan nog aan ons geld? Het basisinkomen ligt voor de hand.

Inmiddels weten ook miljoenen Nederlanders wat het basisinkomen is. Het opvallendste is dat de interesse vooral van onderop is gekomen. Terwijl Hilversum en Den Haag relatief weinig aandacht besteedden aan het idee,kwam er lokaal een beweging op gang voor experimenten.

3.Wie zijn de voorstanders van het basisinkomen?

In zijn beroemde boek Utopia (1516 ) hintte de filosoof Thomas More er voor het eerst op. ‘Geen straf op aarde zal de mensen laten stoppen met stelen, als het hun enige manier om voedsel ter verkrijgen is,’ zegt een van de personages in dit boek. ‘Het zou veel beter zijn om iedereen te voorzien van middelen van bestaan.’

Sindsdien zijn er heel wat denkers geweest, van links tot rechts, die voor het basisinkomen hebben gepleit. Denk aan de Amerikaanse vrijdenker Thomas Paine (1737-1809) of aan de Britse filosoof Bertrand Russell (1872-1970). Ook de vrijheidsstrijder Martin Luther King was voor, net als de neoliberale econoom Milton Friedman. Ter rechterzijde wordt er voor het basisinkomen gepleit omdat het – in tegenstelling tot de huidige sociale zekerheid – met geen enkele betutteling van de staat gepaard gaat. Ter linkerzijde spreekt het basisinkomen aan omdat het de meest directe manier is om de armoede uit te roeien.

Ik denk dat het oude idee van Thomas More uiteindelijk het beste past in de traditie van het anarchisme. Dit is een enigszins vergeten ideologie die ervan uitgaat dat de meeste mensen creatief zijn en zélf het beste weten wat ze met hun leven moeten doen. Maar, zegt de anarchist, dan moeten ze wel de middelen hebben om zich te ontplooien: een basisinkomen.

4.Welke experimenten zijn er uitgevoerd met het basisinkomen?

Er is geen enkel land, in de hele geschiedenis, dat een universeel basisinkomen heeft ingevoerd. Dat neemt niet weg dat er een reeks van interessante experimenten is uitgevoerd met ‘gratis geld.’ Het bekendste experiment vond in de jaren zeventig plaats in het dorpje Dauphin in Canada. In dezelfde periode was er ook een aantal grote experimenten in de VS. Uit beide onderzoeken bleek dat mensen níet minder gaan werken als ze een basisinkomen krijgen, dat hun gezondheid erop vooruitgaat en de schoolprestaties verbeteren.

Een ander experiment, dat in de jaren negentig onder de Eastern Band of Cherokee Indians in North Carolina van start ging, bevestigt dit beeld. Sterker nog, hier bleek dat de besparingen van het basisinkomen (in termen van lagere zorgkosten en minder criminalite it) groter waren dan de kosten. Het recentste experiment vond een paar jaar geleden plaats in twintig dorpen in India. De onderzoekers ontdekten dat het basisinkomen de voeding, schoolresultaten en het ondernemerschap flink bevorderde.

Verder zijn er in de afgelopen decennia steeds meer overheden en organisaties gaan experimenteren met onvoorwaardelijke cash transfers in armere landen. GiveDirectly (de naam zegt het al) is een voorbeeld van zo’n organisatie. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat hun aanpak erg effectief is: het is vaak het beste om arme mensen gewoon geld te geven, omdat ze zelf het beste weten wat goed voor hen is.

5.Welke experimenten met het basisinkomen komen eraan?

Eigenlijk weten we nog niet genoeg over het basisinkomen. Er is veel bewijsmateriaal dat laat zien dat het zou kunnen werken, maar de beste experimenten stammen alweer uit de jaren zeventig. Sindsdien is de wereld nogal veranderd en heeft ook de sociale wetenschap haar methoden verfijnd.

Het goede nieuws: we leven in een gouden tijd van nieuwe basisinkomenexperimenten. In 2017 gaat een groot onderzoek in Finland van start. De organisatie GiveDirectly heeft een enorm experiment (dat wel tien jaar moet gaan duren) in Kenia aangekondigd. Verder heeft de Canadese provincie Ontario een fors budget vrijgemaakt voor een experiment en willen verschillende Nederlandse gemeenten (waaronder Utrecht, Tilburg, Groningen, Nijmegen en Wageningen) met een regelluwe bijstand experimenteren.

6.Wat hebben we aan al die experimenten met het basisinkomen?

Eigenlijk moet je het zo zien: hét basisinkomen bestaat niet. Het is bovenal een denkrichting. Er zijn veel verschillende varianten van het idee. Vooral als het om de financiering gaat (met welke belasting zou de overheid het dekken?) zijn er nogal wat keuzes te maken.

Maar dat neemt niet weg dat je kunt experimenteren met de drie basiseigenschappen van het basisinkomen: individueel, universeel en onvoorwaardelijk. Wat gebeurt er bijvoorbeeld als we onze sociale zekerheid onvoorwaardelijker maken? Of nog simpeler gezegd: wat doen mensen als ze ‘gratis geld’ krijgen? We weten inmiddels al heel wat over het effect van cash transfers in armere landen, maar wetenschappers zitten nog vol met vragen.

Dat neemt niet weg dat sommige denkers, de filosoof Philippe Van Parijs bijvoorbeeld, sceptisch zijn over wat we kunnen leren van al die experimenten. Hij denkt bijvoorbeeld dat de onderzoeken nooit groot genoeg kunnen zijn om te ontdekken wat het basisinkomen voor een heel land zou betekenen.

7.Wat is het belangrijkste bezwaar tegen het basisinkomen?

Uiteindelijk is het grootste bezwaar in een paar woorden samen te vatten: je moet werken voor je geld. Alleen wie niet kán werken, omdat hij invalide is bijvoorbeeld, zou recht hebben op ondersteuning. Dat wil zeggen: het belangrijkste bezwaar is niet technisch of wetenschappelijk van aard, maar door en door moreel. Veel mensen vinden het hele idee van ‘gratis geld’ gewoon onrechtvaardig.

De voorstanders van het basisinkomen brengen hier twee argumenten tegen in:

  1. Niet al het werk is betaald. Er is veel onbetaald werk dat ook erg nuttig is (denk aan mantelzorg) en veel betaald werk dat niet zo nuttig is (denk aan de flitshandelaar op Wall Street).
  2. Het basisinkomen is geen kwestie van solidariteit, maar een gift uit het verleden. Want bedenk: het grootste deel van onze welvaart danken we niet aan onze eigen inspanningen, maar aan de technologie, de instituties, de gebouwen, de normen en waarden en al die andere rijkdom die we van onze voorouders hebben gekregen. Het basisinkomen helpt om deze gift eerlijker te verdelen, zo betoogt een van de belangrijkste verdedigers van het idee, de filosoof Philippe Van Parijs

8.Wat is het belangrijkste argument voor het basisinkomen?

Ten diepste gaat het basisinkomen over vrijheid. Vrijheid om zelf te kiezen wat je van je leven wilt maken. In Nederland hebben we de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging – en dat zijn mijlpalen van beschaving. Maar de vrijheid om ‘nee’ te zeggen tegen een baan waar je niet in gelooft – die is er nog niet. Veel mensen zitten vast in wat de Amerikaanse antropoloog David Graeber ‘bullshit jobs’ noemt: banen die degenen die ze hebben zélf overbodig vinden. Of zelfs schadelijk.

We hebben het hier niet over een randverschijnsel. Een recente peiling wees uit dat maar liefst 37 procent van de Engelsen zijn werk betekenisloos vindt. Stel je voor, zegt de voorstander van het basisinkomen, welke welvaart en innovatie we missen doordat talloze mensen gedwongen zijn om werk te doen dat ze eigenlijk nutteloos vinden.

Brian Eno, de beroemde Britse muziekproducent, legt in dit filmpje prachtig uit hoe het basisinkomen kan helpen om mensen te laten opbloeien (je kunt de Engelse ondertiteling aanzetten).

9.Wat zou het basisinkomen kosten?

Het is onmogelijk die vraag in een paar zinnen te beantwoorden. Er zijn immers talloze manieren om een universeel basisinkomen te financieren. Je kunt de inkomstenbelasting verhogen, een hele reeks aan aftrekposten afschaffen, op een grotere vermogensbelasting inzetten, delen van de huidige sociale zekerheid afschaffen – en noem maar op.

Linkse mensen zullen een financiering voorstellen die de ongelijkheid verkleint, terwijl rechtse mensen vaak voorstander zijn van een klein basisinkomen (in plaats van alle uitkeringen en toeslagen). Ook hier blijkt: hét basisinkomen bestaat niet.

Maar één ding is cruciaal: we moeten onderscheid maken tussen de netto en bruto kosten van het basisinkomen. Als de overheid – laten we zeggen – 10 miljoen mensen 10.000 euro per jaar geeft, dan zijn de bruto kosten natuurlijk astronomisch. Om precies te zijn: 100 miljard euro. Maar bedenk: veel mensen zullen een basisinkomen krijgen én evenveel aan belasting betalen om het te financieren. Het nettoeffect voor hen is dan nul. Hun koopkracht zal niet stijgen en ook niet dalen.

Als we willen weten wat het basisinkomen echt kost moeten we dus naar de nettokosten kijken. De vraag is dan: wie zal er aan het einde van de streep op vooruitgaan en wie erop achteruit? Hoeveel herverdeling zal er plaatsvinden?

Eén groep zal er in ieder geval op vooruit moeten gaan: alle mensen die nu nog onder de armoedegrens leven. In Nederland hebben we het dan over ongeveer 1,4 miljoen mensen.

Wat kost het om die armoede uit te roeien? Het Sociaal en Cultureel Planbureau heeft het uitgerekend: 2,1 miljard euro per jaar. Dat is ongeveer 0,3 procent van ons nationale inkomen. Ter vergelijking: Nederland geeft jaarlijks 4 miljard uit aan sigaretten en 94 miljard aan de zorg. Het uitroeien van de armoede is, kortom, vrij goedkoop.

Bovenop die 2,1 miljard zullen waarschijnlijk nog extra kosten komen, zodat diegenen die nu net boven de armoedegrens zitten hun basisinkomen niet helemaal hoeven terug te betalen in extra belastingen. Hoe hoog die extra kosten zijn, hangt af van hoe ver je de ongelijkheid in Nederland wil terugdringen. Daar zullen links en rechts het natuurlijk over oneens zijn.

Het is in theorie zelfs mogelijk om het basisinkomen te financieren op een manier waarbij de totale ongelijkheid groter wordt! De mensen in de (lagere) middenklasse zullen dan betalen voor hun eigen basisinkomen, maar ook voor het basisinkomen van de armen én de rijken. Dit is de reden waarom sommige mensen ter linkerzijde (bijvoorbeeld bij de SP) tegen het basisinkomen zijn: ze vrezen dat het idee zal worden gekaapt door rechts.

Tot slot: als we alle kosten op een rijtje hebben, zouden we ook nog naar de baten van het basisinkomen moeten kijken. Het is natuurlijk lastig om deze precies te voorspellen, maar er zijn goede redenen om aan te nemen dat de baten groot zullen zijn. Misschien wel groter dan de kosten.

Neem alleen de armoede onder kinderen: in de VS worden de kosten van kinderarmoede (in termen van een duurdere zorg, meer criminaliteit, lagere productiviteit en lagere belastingopbrengsten) op 4 procent van het nationaal inkomen geschat. In Engeland is het 3 procent en in Nieuw-Zeeland 4,5 procent. Er is in Nederland geen vergelijkbaar onderzoek gedaan, maar stel, we zetten de kosten van kinderarmoede in Nederland heel conservatief op 1 procent van het bbp. Dat is alsnog 6 miljard euro per jaar: drie keer zoveel als het uitroeien van de armoede hier zou kosten.

10.We hebben toch al een verzorgingsstaat? Wat is daar mis mee?

Laat er geen misverstand over bestaan: landen als Nederland en België hebben een indrukwekkende verzorgingsstaat die in veel opzichten goed werkt. Dankzij ons sociale vangnet leven veel minder mensen in armoede. En als de economie in een recessie belandt, helpt de verzorgingsstaat haar te stabiliseren.

Toch zijn er veel aanwijzingen dat het huidige systeem, dat erop gericht is mensen zo snel mogelijk aan een betaalde baan te helpen, aan het einde van zijn Latijn is. De overheid zet in op allerlei prikkels, van verplichte sollicitaties tot tegenprestaties, van LinkedIn-cursussen tot boetes, en keer op keer blijkt dat deze instrumenten weinig succesvol zijn in het terugbrengen van de werkloosheid. Sommige cursussen van het UWV verlengen de werkloosheid zelfs.

Het is om precies deze reden dat steeds meer gemeenten, zoals Utrecht, Wageningen en Nijmegen, willen experimenteren met het basisinkomen.

11.Zullen arme mensen hun basisinkomen niet verspillen aan drugs of drank?

De cijfers zijn hard: arme mensen roken meer, sporten minder, drinken meer, voeden slechter op en eten vaker bij de McDonald’s. Maar dit betekent niet dat ze ook dom of onverantwoordelijk zijn. Integendeel, uit recent psychologisch en economisch onderzoek blijkt dat armen in een context leven waarin iedereen onverstandige beslissingen zou nemen.

‘Als je de armen wilt begrijpen, moet je je voorstellen dat je met je gedachten elders bent,’ schrijven de onderzoekers Eldar Shafir en Sendhil Mullainathan bijvoorbeeld. ‘Het kost veel moeite om jezelf in de hand te houden. Je bent afwezig en raakt snel van streek. En dat elke dag.’ Uit het onderzoek van deze wetenschappers blijkt dat armoede je zo’n 13 punten aan IQ kost. Dat is vergelijkbaar met de effecten van alcoholisme, of een nacht niet slapen.

Het goede nieuws: een basisinkomen kan deze effecten tenietdoen. Onderzoekers van de Wereldbank rapporteerden een tijdje geleden in een groot onderzoek naar cash transfers dat in 82 procent van de onderzochte gevallen (in Afrika, Latijns-Amerika en Azië) de alcohol- en tabaksconsumptie zelfs daalt als je armen gratis geld geeft.

Sterker nog, in Liberia onderzocht de econoom Chris Blattman wat er gebeurt als je 200 dollar geeft aan de minst verantwoordelijke armen die je maar kunt vinden: alcoholisten, drugsverslaafden en criminelen in sloppenwijken. Drie jaar later bleek dat ze hun geld hadden besteed aan voedsel, kleren, medicijnen en het opzetten van nieuwe bedrijfjes. ‘Als zelfs deze mannen hun gratis geld niet verspillen,’ schreef Blattman, ‘wie zou het dan nog wel doen?’

12.Zorgt het basisinkomen niet voor enorme inflatie?

Laat er geen misverstand over bestaan: als je het basisinkomen financiert door gewoon geld bij te drukken, dan krijg je inderdaad inflatie (geld wordt minder waard). Er zijn aardig wat prominente economen die voorstellen het zo te doen, juist omdat we op dit moment te weinig inflatie hebben! ‘Helikoptergeld’ noemde de beroemde econoom Milton Friedman deze aanpak.

Maar op de lange termijn kan het basisinkomen natuurlijk niet zo gefinancierd worden. Uiteindelijk moet het fiscaal gebeuren – met belastingen dus. Dat betekent dat niet iedereen meer geld zal hebben, maar dat het basisinkomen van de arme betaald wordt door de rijke meer belasting te laten afdragen. Massainflatie is op deze manier niet aan de orde, tenzij mensen in groten getale minder gaan werken. Uit de experimenten met het basisinkomen blijkt gelukkig dat mensen nauwelijks minder gaan werken. Bovendien wordt een kleine afname in het aantal betaalde werkuren doorgaans gecompenseerd met meer onbetaald werk.

Veel belangrijker is overigens het effect van het basisinkomen op de lonen. Mensen die nu slechtbetaald maar cruciaal werk doen – schoonmakers, leraren, verpleegsters – zullen met een basisinkomen meer onderhandelingsmacht hebben. Ze kunnen immers altijd terugvallen op hun basisinkomen: een universele stakingskas. Het zou goed kunnen dat deze mensen uiteindelijk meer gaan verdienen dan de mensen met bullshit jobs in bijvoorbeeld de financiële sector. En dat is precies de bedoeling.

Hoe het ook zij: het is moeilijk (zo niet onmogelijk) om de precieze effecten van het basisinkomen op de lonen of de inflatie te becijferen. Het lijkt dan ook verstandiger om stap voor stap te experimenteren dan om in één keer een totaal nieuw systeem in te voeren.

13.Als er al zo lang voor gepleit wordt, waarom is het basisinkomen dan nog niet ingevoerd?

Weinig mensen weten dat de Verenigde Staten aan het begin van de jaren zeventig op het punt stonden een basisinkomen in te voeren. In het revolutiejaar 1968 schreven vijf prominente economen een open brief aan het Congres. ‘Een rijk land als de Verenigde Staten moet iedereen de zekerheid van een basisinkomen geven,’ schreven ze in een artikel dat op de voorpagina van The New York Times verscheen. De brief werd door maar liefst 1.200 collega-economen ondertekend.

En ja hoor: in augustus van het jaar erop stelde president Richard Nixon een bescheiden basisinkomen voor. ‘De belangrijkste sociale wetgeving in de geschiedenis van onze natie,’ noemde hij het zelfs. Uit een inventarisatie van het Witte Huis bleek dat 90 procent van alle kranten enthousiast reageerde op het plan.

Het is een bijna vergeten stukje geschiedenis. Maar wie deze periode bestudeert, realiseert zich al snel dat het heel anders had kunnen lopen. Het scheelde een haar of de VS had een basisinkomen ingevoerd – en de kans is groot dat andere landen dan waren gevolgd. Uiteindelijk liep de discussie in de VS stuk op het belangrijkste bezwaar tegen het basisinkomen: je moet werken voor je geld. Wie gelooft dat het basisinkomen een idee is waar de tijd nu echt voor is gekomen, moet zich dan ook realiseren dat het begint met een andere definitie van ‘werk.’

En bedenk: iedere mijlpaal van beschaving – van de invoering van de democratie tot de afschaffing van de slavernij – leek eens een totaal onrealistische utopie. Natuurlijk, de Zwitsers wezen in juni 2016 het basisinkomen af in een landelijk referendum. Maar in 1959 zei een meerderheid van de Zwitserse mannen ook ‘nee’ tegen het stemrecht voor vrouwen. In 1971 volgde een tweede referendum en toen stemde een meerderheid voor.

Ik denk dat we het Zwitserse referendum dus niet moeten zien als het einde van de discussie over het basisinkomen, maar als het begin.

In dit filmpje leg ik uit waarom we onze definities van ‘werk’ en ‘welvaart’ radicaal moeten veranderen voordat we kunnen overstappen op het basisinkomen.
Vond je dit artikel interessant ? Deel het dan of plaats het op je eigen blog of andere socialmedia kanalen.

https://decorrespondent.nl/10065/basisinkomen-de-utopie-van-gratis-geld-in-13-vragen-en-antwoorden/3002414098860-36b6e0f6

Finland begint met uitdelen basisinkomen aan werklozen

Afbeeldingsresultaat voor basisinkomenVanaf 1 januari krijgen in Finland 2000 willekeurig uitgekozen werklozen geen uitkering meer, maar een basisinkomen. Dat schrijft de Britse krant Independent.

Het gaat om een bedrag van 560 euro per maand, dat niet wordt belast. Er zijn ook geen voorwaarden aan verbonden, dus de werkloze kan desgewenst bijklussen.

De 2000 mensen die een basisinkomen krijgen, weten dat zelf nog niet. Het gaat om mensen in de leeftijd van 25 tot 28 jaar die in november een uitkering hadden.

Meer gemotiveerd

Ze moeten aan de proef, die twee jaar gaat duren, meedoen en mogen niet weigeren. Het is volgens Helsinki voor het eerst dat een land zo’n basisinkomen op deze schaal uitkeert.

De Finse overheid wil met de proef bekijken of een basisinkomen doelmatiger is dan een uitkering en of de ontvangers meer gemotiveerd worden te werken.

Door de bureaucratie rond uitkeringen deinzen veel werklozen ervoor terug werk aan te nemen, omdat er dan op de uitkering zal worden gekort via belastingen. Mogelijk valt die schroom weg bij een basisinkomen.

Geen voorwaarden

Bovendien verdwijnt veel papieren rompslomp. De werkloze hoeft niet aan te tonen dat hij werk zoekt en de uitkeringsinstanties hoeven niks meer te controleren.

Als de werkloze werk aanneemt, hoeft hij dat bij niemand op te geven, want aan het basisloon zijn geen voorwaarden verbonden.

Plannen

In heel de wereld wordt er over het basisinkomen nagedacht en worden er plannen gemaakt om het uit te proberen, zoals in Nederland, Canada en Californië.

De Indiase regering doet er onderzoek naar. En in Zwitserland verwierp een grote meerderheid van de kiezers eerder dit jaar het idee van een basisloon.

[Independent]

Bron: Finland begint met uitdelen basisinkomen aan werklozen

Het basisinkomen – De utopie van gratis geld in 13 vragen en antwoorden

Afbeeldingsresultaat voor basisinkomenAls je mensen zomaar geld geeft dan doen ze niks meer, denken we vaak. Maar in de afgelopen paar jaar is een revolutie in het denken over armoede, werk en welvaart op gang gekomen. Is het tijd voor een radicale hervorming van onze verzorgingsstaat?

Ik heb het natuurlijk over de groeiende populariteit van het basisinkomen. Het is een idee dat dwars door de oude scheidslijnen van links en rechts heen gaat.

En het is een idee dat groot enthousiasme oproept, grote verontwaardiging en bovenal: grote vragen.

In 2014 gaf ik een TEDx Talk over het basisinkomen in Maastricht. In 16 minuten en 46 seconden leg ik uit wat het is en waarom het, volgens mij, een goed idee is.

Bron: Het basisinkomen – De utopie van gratis geld in 13 vragen en antwoorden

De documantairefilm die je niet mag missen : ZEITGEIST !!!

Een documentaire die je niet mag missen,  het laat je alles zien wat er mis is in de wereld. Maar laat je aan de andere kant ook zien dat er wel oplossingen zijn om deze problemen op te lossen.

Het is een indrukwekkend werk uit 2011, gemaakt door Peter Joseph. De film iheeft sinds deze op YouTube vrij te bekijken is al 25 miljoen views gehad !!   Deze docu toont keihard de manipulaties in de wereld, de gecreëerde schaarste om mensen in angst te houden en vooral de valse-vlag-operaties, waarmee de macht wordt versterkt..!

Ik weet dat veel mensen zeggen dat het een veel te lange film is om te kijken.  Maar dan vraag ik je, wat had je anders in die tijd gedaan? 2,5 uur TV kijken ? Waarvan de helft reclame is en het eigenlijke programma propaganda is om er voor te zorgen dat jij verder geen vragen stelt over je wereld?   Waarom je elke dag je zelf uit de naad moet werken om een loon te verdienen dat niet eens voldoende is om van rond te komen. Maar waarvan je spullen koopt die je eigenlijk niet nodig hebt ?

Nu juist daarom zet die TV eens uit en besteed je tijd aan zaken die je leven echt positief kunnen beïnvloeden, want bewustwording van de misstanden in deze wereld is de sleutel tot een beter leven voor iedereen.

Varoufakis: “Een basisinkomen is noodzakelijk”

yanis-varoufakis-basic-income-is-a-necessity.jpgOp de conferentie ‘The future of Work’ gaf Yanis Varoufakis een lezing waarin hij ijverde voor de invoering van het basisinkomen. Volgens Varoufakis is het basisinkomen het geijkte antwoord op de failliete sociaal-democratie en maakt het een echte vorm van vrijheid mogelijk.

 “Of we er nu voor of tegen zijn, het basisinkomen is een noodzakelijkheid. Het maakt een essentieel deel uit van een poging om het kapitalisme te civiliseren.”, zo begint Yanis Varoufakis zijn lezing.

Falende sociaal-democratie

Volgens Varoufakis moet het basisinkomen gezien worden als een antwoord op de falende sociaal-democratie: “Om het eenvoudig te stellen: in de twintigste eeuw werd het kapitalisme getemd door het ontstaan van de sociaal-democratie. Denk aan de New Deal in de Verenigde Staten en het onstaan van de welvaarstaten in Europa. Maar dit paradigma heeft vandaag zijn grenzen bereikt. En het is onmogelijk om het nieuw leven in te blazen.”

Varoufakis stelt dat de sociaal-democratie vertrok vanuit twee fundamentele mechanismen. Het eerste van die twee mechanismen is een vorm van herverdeling tussen werkende mensen. Een sociale verzekering door en voor de werkende klasse. “Diegenen die werken staan een deel van hun inkomen af en kunnen daarmee bijspringen voor degenen die zonder werk zitten. Eenzelfde mechanisme speelt op het vlak van pensioenen: zij die werken betalen voor zij die te oud zijn om te werken. Dus, verzekering en redistributie binnen de werkende klasse, zo kan je het grofweg samenvatten.”

“Het tweede fundamentele mechanisme eigen aan de sociaal-democratie is een herverdeling tussen arbeid en kapitaal. Dit neemt onder meer de vorm aan van gegarandeerde minimumlonen, onderhandeld door de staat. Het gaat ook gepaard met een structureel overleg tussen drie partijen: de staat, vertegenwoordigers van de werkgevers en vertegenwoordigers van de werknemers. En uiteraard moeten we hier ook belastingen vermelden: er is een transfer van kapitaal naar arbeid door middel van het belastingstelsel.”

‘Bankroetcratie’

Wie denkt dat dit sociaal-democratisch model kan blijven standhouden in deze eeuw, die dwaalt, aldus Varoufakis. Volgens hem is de sociaal-democratie op sterven na dood. Er zijn twee historische evoluties die samen de doodsteek geven aan de sociaal-democratie, namelijk: financialisering en robotisering.

“Financialisering creëerde opnieuw een kloof tussen arbeid en kapitaal en leidde tot een nieuwe vorm van kapitaal en politiek. In 1991 implodeerde het socialisme, in 2008 implodeerde het kapitalisme. We leven nu onder een nieuw regime. Een regime dat ik ‘bankroetcratie’ noem. We worden geregeerd door banken die bankroet zijn. En hoe meer een bank als bankroet wordt beschouwd, hoe groter zijn capaciteit wordt om economische waarde te onttrekken aan de rest van de samenleving. Zowel de opbrengsten van arbeid als van industrieel kapitaal verdwijnen in de bankroete banken.”

“Dit leidt tot een massieve herverdeling van rijkdom en waarde in de samenleving. Een transfer van productieve sectoren in de samenleving naar de financiële sector. En dit proces toont aan dat het overlegmodel van de sociaal-democratie volledig achterhaald is. Het jaar waarin dat overlegmodel stierf was 2008. Er is een wereld voor 2008 en een wereld na 2008. En de wereld na 2008 kan niet begrepen worden in dezelfde termen als de wereld voor 2008.”

Minstens even belangrijk als de financialisering van het kapitalisme, is de opkomst van nieuwe machines die een hoop bestaande jobs zal vernietigen: “Artificieel intelligente machines zullen binnenkort een hele hoop jobs vernietigen. Dat proces is nu reeds bezig. We gaan naar een fase in het kapitalisme waarin meer jobs zullen vernietigd worden dan er gecreëerd worden.”

“De voorbije dertig jaar hebben regeringen, als antwoord op jobs die wegvielen, laagbetaalde en repetitieve jobs gecreëerd. Het zijn precies die jobs die het eerst zullen verdwijnen wanneer artificiële intelligentie echt zal doorbreken. De tewerkstellingsgraad in de VS en in het VK is op dit moment bijvoorbeeld vrij hoog. Maar het merendeel van die jobs zijn routineuze, slecht betaalde baantjes. Die jobs zullen verdwijnen, en dat stelt ons voor een enorm probleem.”

Collectieve rijkdom

Volgens Varoufakis is het basisinkomen het antwoord op zowel het probleem van financialisering als dat van robotisering. Het basisinkomen is “een noodzakelijke maatregel om het hedendaagse kapitalisme te stabiliseren en te civiliseren.”

Maar het basisinkomen zal er uiteraard niet zomaar komen. Het zal enkel kunnen gerealiseerd worden door middel van strijd. “De strijd die we zullen moeten voeren om het basisinkomen te realiseren, zal een ethische strijd zijn. Het idee zal niet alleen tegenkanting krijgen van de rijken, maar ook van de armen. Ook sociaal-democraten en de linkerzijde zullen er niet voor gewonnen zijn. Voor vele mensen is het idee van een basisinkomen een aanval op hun idee van waardigheid en rechtvaardigheid. Iets voor niets krijgen, dat kan niet.”

“Om het basisinkomen ingang te laten vinden, zullen we het huidige narratief over het kapitalisme op z’n kop moeten zetten. Het dominante narratief vandaag vertrekt vanuit de veronderstelling dat rijkdom gecreëerd wordt door private spelers. De staat eigent zich die rijkdom gedeeltelijk toe en besteedt hem aan sociale doeleinden. Maar de praktijk staat haaks op dit narratief. In de praktijk wordt onze rijkdom altijd collectief gecreëerd. Pas daarna eigenen private actoren zich de rijkdom toe”.

“Neem een I-phone. Wat zit daarin? Een hele verzameling aan verschillende technologieën. Zonder de steun van overheden zou geen enkele van deze technologieën kunnen bestaan. Geen van die technologische innovaties werden geproduceerd door apple, google of andere spelers. Dit is wat ik bedoel met collectieve productie van rijkdom die private spelers zich daarna toe-eigenen. Als je op die manier naar de creatie van rijkdom kijkt, dan kan het basisinkomen aanzien worden als een dividend. Een dividend dat terugvloeit naar het collectief dat de rijkdom in eerste instantie creëerde.”

Echte vrijheid

“Er bestaan uiteraard argumenten tegen het basisinkomen. En die argumenten kunnen we niet zomaar van tafel vegen. Bijvoorbeeld: velen zullen aangeven dat de rijken geen basisinkomen nodig hebben. Dat klopt. Maar de vrijstelling van belastingen waar rijken vandaag van genieten, hebben ze ook niet nodig. Maar daar spreekt haast niemand over.”

“Een ander, gelijkaardig argument: laat het geld terugvloeien naar diegenen die het echt verdienen. Dat klinkt aannemelijk, maar er zit een duistere zijde aan die retoriek. Wanneer je een scheiding aanbrengt tussen zij die een uitkering of een inkomen verdienen en zij die dat niet verdienen, dan heb je een bureaucratie nodig die daarover uitsluitsel moet geven en dus dat onderscheid voortdurend moet maken. Die bureaucratie neigt ernaar steeds groter, massiever en belangrijker te worden, waardoor de macht van die bureaucratie over de samenleving alsmaar toeneemt. De macht wordt in stand gehouden door diegenen die als onproductief worden beschouwd, te stigmatiseren.”

“Een ander vaak gehoord argument is dat we mensen beter werk zouden geven in plaats van een inkomen. Het idee hierachter is dat we werk en inspanning moeten stimuleren en luiheid vermijden. Maar waar dit argument aan voorbijgaat is dat een basisinkomen ons helemaal niet belet om mensen te stimuleren actief te zijn. Bovendien is het recht om een jobaanbieding te weigeren essentieel voor een goed werkende arbeidsmarkt en een geciviliseerde samenleving. Maar om een job te kunnen weigeren, moet je ook kunnen terugvallen op iets. Het basisinkomen is geen vangnet, maar een fundament. Een grond waarop je stevig kan staan.”

“Liberale economen, filosofen en politici beweren vrijheid te verdedigen. Maar ze verdedigen vrijheid enkel in negatieve zin. Vrijheid betekent voor hen het wegwerken of de afwezigheid van beperkingen. Maar ze vertrekken ook vanuit een zeker voluntarisme. Als je ‘ja’ zegt tegen een contract, dan wordt ervan uitgegaan dat die ‘ja’ voortspruit uit de vrije wil. Maar dat klopt natuurlijk niet. Wanneer de Grieken bijvoorbeeld instemden met de voorwaarden van de Eurogroep, was dat uiteraard niet op vrijwillige basis. Om een echt vrij contract te hebben, die de vrijheid uitdrukt van de betrokken partijen, moet iedere partij de mogelijkheid hebben om ‘nee’ te zeggen. Vandaar: echte vrijheid veronderstelt een basisinkomen.”

Lees verder Varoufakis: “Een basisinkomen is noodzakelijk”

De dokter schrijft voor: het basisinkomen

europees-basisinkomenWat maakt mensen ziek?

Infectueuze stoffen zoals bacteriën en virussen en persoonlijke factoren zoals roken, slecht eten en een sedentaire levensstijl.

Maar geen van deze is te vergelijken met de manier waarop armoede mensen ziek maakt.

Het voorschrijven van medicatie en een verandering in levensstijl voor mensen die lijden onder een gebrek aan inkomen blijkt niet voldoende.

Er moet begonnen worden met het voorschrijven van gezonde inkomens.

Decennia van studies hebben aangetoond dat gezondheidszorg slechts 25% deel uitmaakt van de gezondheid.

Factoren als inkomen, onderwijs, werkgelegenheid, huisvesting en voedselzekerheid, hebben een veel grotere impact op het feit of we al dan niet ziek of gezond zullen zijn.

Van deze factoren is inkomen de meest belangrijke, omdat het toegang heeft tot alle andere genoemde factoren die de gezondheid bepalen. Lees verder De dokter schrijft voor: het basisinkomen