Spring naar inhoud

THE WALKING DEAD



Rondje supermarkt.
Zombies die doelgericht hun etenswaren vergaren.
Snel erin en nog sneller eruit.
Een kind kijkt me aan.
Verbaasd.
“Mam, die mevrouw heeft geen mondkapje op”.

Ik glimlach.
Verderop een vrouw die ook lacht.
Mijn hart maakt een sprongetje.
Een levend mens.
Tussen de levende doden.
Dat klinkt naar
Is het ook.
Mensen met angst zijn dood
voor liefde en contact.

Maar ik zie
een glimlach.
Ze is er klaar mee, zegt ze.
Sinds deze week draagt ze dat stofje niet meer.
Ik ben hoopvol.

Op de groenteafdeling spot ik nog een levende vrouw.
Weer een glimlach.
Zelfs een praatje.
Verbinding in plaats van verblinding.
Contact.
Een fb-vriend erbij.
En een blij moment.
Nog meer hoop.

Tussen de
Boze blikken.
Tussen de verbazende blikken.
Dit is pas samen.
Wat denken zij?
Zijn ze boos?
Geïrriteerd?
Of jaloers?

Ik ga door.
Hier doe ik het voor.
Het voorbeeld zijn.
Van oud normaal..
Want alles wat oud is
wordt ooit weer nieuw.

En goed voorbeeld
doet volgen.

Tekst: Tabitha van Wieren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: